Η εργατική Πρωτομαγιά, που ξεκίνησε τον Μάιο του 1886 στο Σικάγο, έχει γίνει σύμβολο των αγώνων των εργατών παγκοσμίως. Σε μια εποχή που οι εργαζόμενοι αντιμετώπιζαν εξαντλητικά ωράρια και χαμηλούς μισθούς, η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας προχώρησε σε διαδηλώσεις με το σύνθημα: «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο». Αυτές οι κινητοποιήσεις, που επεκτάθηκαν σε πολλές πόλεις, όπως η Νέα Υόρκη και το Μιλγουόκι, έθεσαν τις βάσεις για την καθ καθιερωμένη γιορτή της Πρωτομαγιάς, η οποία γιορτάζεται μέχρι σήμερα.
Η λογοτεχνία έχει αποτυπώσει τις επιρροές της εργατικής Πρωτομαγιάς, με σημαντικούς συγγραφείς να αναφέρονται στα γεγονότα. Ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ στο διήγημά του «Πρωτομαγιά» (1941) περιγράφει τις ταραχές στο Κλίβελαντ το 1919, ενώ ο Τζον Στάινμπεκ στο «Σε αμφίβολη μάχη» (1936) αναφέρεται στους αγώνες των εργατών στην Καλιφόρνια. Ο Άπτον Σίνκλερ, με το μυθιστόρημα «Η ζούγκλα» (1906), καταγγέλλει τις σκληρές εργασιακές συνθήκες της εποχής.
Στην ελληνική λογοτεχνία, η Πρωτομαγιά έχει εμπνεύσει πολλούς ποιητές, οι οποίοι συνδύασαν την εργατική γιορτή με την άνοιξη και τους αγώνες του λαού. Από τον Κώστα Βάρναλη, που εξυμνεί τις θυσίες των εργατών, μέχρι τον Γιάννη Ρίτσο, που αναδεικνύει την αξία της ελευθερίας, οι στίχοι τους αποτυπώνουν το πνεύμα της Πρωτομαγιάς. Ο Τάσος Λειβαδίτης μιλάει για τους αδικοχαμένους νεκρούς, ενώ ο Τόλης Νικηφόρου αναφέρεται στις συγκεντρώσεις των εργατών.
Ακόμα και οι σύγχρονοι ποιητές, όπως ο Νίκος Γκάτσος, συνδέουν την Πρωτομαγιά με τα κοινωνικά προβλήματα, αποτυπώνοντας την αγωνιστική διάθεση της εποχής. Η λογοτεχνία, λοιπόν, συνεχίζει να αναδεικνύει τη σημασία της εργατικής Πρωτομαγιάς, καταγράφοντας τους αγώνες και τις θυσίες των εργατών μέσα από τις λέξεις.
