Ο τελευταίος αποχαιρετισμός στον Γεώργιο Φτέρη ήταν της καρδιάς του. Η αρρώστια είχε σακατέψει το κορμί του, τα μάτια του είχαν κλείσει, οι αισθήσεις του υποχωρούσαν, αλλά η καρδιά του χτυπούσε ακόμη.
Έτσι μας αποχαιρέτησε. Στάθηκε καλός και ευγενικός, προσεκτικός να μη μας δυσαρεστήσει, ως τον τελευταίο χτύπο της.
Αυτός ήταν ο Γιώργος Φτέρης απέναντι στους άλλους, απέναντι σε όλους, πιο πολύ απέναντι στους φίλους — γιατί εχθρούς δεν είχε κανέναν. Τον αγαπήσαμε για την ανθρωπιά του, τη φιλία του και την καλωσύνη του. Στάθηκε ανάμεσά μας ο πιο τέλειος, ο πιο πλήρης και ο πιο αγνός.
ΤΑ ΝΕΑ, 15.9.1967, Ιστορικό Αρχείο ΤΟ ΒΗΜΑ & ΤΑ ΝΕΑ
Όταν οι γιατροί έδωσαν το πρώτο δυσάρεστο μήνυμα για την υγεία του Γιώργου Φτέρη, ήταν σαν ένα αστροπελέκι σε καθαρό ουρανό. Μέχρι πριν από μερικές εβδομάδες κυκλοφορούσε ολοζώντανος και υγιής ανάμεσά μας και επέμενε να συνεχίσει την παρουσία του μέσα στα γραφεία του Βήματος και των Νέων, να συζητά με τους συναδέλφους, να αναπνέει στο περιβάλλον και στο πλαίσιο που έζησε επί τόσα χρόνια και που δεν ήθελε να αποχωριστεί.
Στις μέρες και στις ώρες της αγωνίας του, φίλοι και συνάδελφοι, οι δικοί του, η γυναίκα του και η κόρη του, ο αδελφός του, δεν μπορούσαμε να συνηθίσουμε στην ιδέα πως θα έφευγε από κοντά μας. Δεν θα συνηθίσουμε μετά τον θάνατό του. Δεν θα μας αφήσει να συνηθίσουμε.
ΤΟ ΒΗΜΑ, 15.9.1967, Ιστορικό Αρχείο ΤΟ ΒΗΜΑ & ΤΑ ΝΕΑ
Όσοι τον γνώρισαν, δεν θα τον λησμονήσουν ποτέ. Ήταν άνθρωπος. Ο Γιώργος Φτέρης διάβηκε τη ζωή του —τόσο πολυτάραχη από δύο παγκοσμίους πολέμους, από αναστατώσεις και συγκλονιστικά γεγονότα— ακέραιος και όρθιος. Μπροστά του ρωτούσε κανείς τη δική του συνείδηση.
Για τον Φτέρη, ο κόσμος ήταν γεμάτος ανθρώπους καλωσύνους και αγαθούς, που έπρεπε να τους προσφέρει τη δική του καλωσύνη και τη φιλία του, να τους υπηρετήσει και να τους συμπαρασταθεί, αφού το επάγγελμά του, το ήθος του και η πνευματική του συγκρότηση τον έταξαν σε μια θέση επικοινωνίας με όλους. Αγάπησε τον άλλον περισσότερο από τον εαυτό του. Αγάπησε τη δουλειά του, τη δημοσιογραφία, που ήταν η τίμια ενημέρωση, τη λογοτεχνία, που επικοινωνούσε με τον κόσμο της ψυχής, τη μόρφωση και την τέχνη, γιατί απευθυνόταν στους άλλους και γιατί με μια υψηλή ποιότητα σκέψεων, κρίσεων, ιδεών, βοηθούσε όλους να γίνουμε καλύτεροι.
Τα βιβλία που έγραψε, το πλούσιο έργο του, διασκορπισμένο στις εφημερίδες και στα περιοδικά, όλα τα γραπτά του, αλλά και κάθε τι άλλο με το οποίο καταπιάστηκε, ξεχειλίζουν από αυτή την τιμιότητα, την ακρίβεια, την προσοχή και το ανθρώπινο ήθος. Η ζεστασιά αυτών των κειμένων δεν θα σβήσει. Ούτε η θέρμη της φωνής και της σκέψης του.
Ήταν φίλος ο Φτέρης. Οι άνθρωποι πήγαιναν κοντά του με μια βεβαιότητα για τη φιλία του, όπως πηγαίνουν στην πηγή για να ξεδιψάσουν. Πιο πολύ χαιρόταν με τη χαρά των άλλων. Πιο πολύ λυπόταν με τη λύπη τους. Στην καθημερινή ζωή, αυτή η φιλία με τους συναδέλφους και τους γνωστούς υφαίνονταν με μια συμπεριφορά που σε άφηνε πάντοτε χρεώστη. Ποτέ δεν αντίκρυσαν τόση προθυμία και ανιδιοτέλεια. Αυτοί οι φίλοι θα μπορέσουν να πουν τώρα τι σημαίνει κενό.
Ήταν καλός. Για τον Φτέρη η καλωσύνη ήταν ανάσα. Πήγαζε από την ανάσα του. Δεν μπορούσε να αντιληφθεί κακότητα και υπολογισμό. Όλοι ήταν ευγενικοί και καλοπροαίρετοι. Κι όλοι είχαν ανάγκη από την καλωσύνη του και την υπηρεσία του. Όταν μιλούσε, η φωνή του και το ύφος του έδειχναν τον άνθρωπο. Κι όσοι τον άκουαν, τον προλάβαιναν μ’ ένα χαμόγελο για την καλωσύνη του. Στη θέση που για μερικά χρόνια κατείχε, ως διευθυντής των Αθηναϊκών Νέων, δεν βρέθηκε κανείς απέναντί του να υψώσει τη φωνή, ακόμη και όταν είχε δίκιο. Η καλωσύνη του Φτέρη αφόπλιζε. Γινόταν καλωσύνη και για τον άλλο.
ΤΟ ΒΗΜΑ, 15.9.1967, Ιστορικό Αρχείο ΤΟ ΒΗΜΑ & ΤΑ ΝΕΑ
Καταδεχτικός και απλός, ήταν πάντα έτοιμος να προσφέρει τη βοήθειά του. Ποτέ δεν παινέψε τον εαυτό του και ας είχε χειρόγραφο αψεγάδιαστο, που μετέδιδε στον αναγνώστη ιδέες υψηλές, ανώτερες, αισθήματα βαθιά και σκέψη καθαρή.
Ήταν ποιητής στη ζωή του. Λίγες μέρες πριν από τον θάνατό του ήθελε να ακούσει δημοτικά τραγούδια από την κόρη του. Αγαπούσε την ποίηση, τον Σολωμό, τον Σικελιανό, τον Μπωντλαίρ. Και πιο πάνω, τον Όμηρο. Πριν από τρία χρόνια γυρίζαμε από την Πόλη. Νύχτα, με φεγγάρι και γαληνεμένη θάλασσα. Είχαμε αφήσει πίσω τον Ελλήσποντο και το Κουμ Καλέ, και καθώς αντικρύζαμε στο λιγοστό φως τις ακτές, του είπαμε: Περνάμε την Τροία. Προχώρησε τότε στην κουπαστή, ύψωσε το χέρι του, χαιρέτησε την Τροία και φώναξε δυνατά: Γεια σου Έκτορα, γεια σου Πρίαμε, γεια σου Αχιλλέα, γεια σου Πάτροκλε, γεια σου Οδυσσέα. Και μας μίλησε ύστερα για τον ομηρικό ήρωα, για τον Οδυσσέα, που είναι ένας Λαός και μια Ιστορία.
Πέθανε αφήνοντας μια υποθήκη: το έργο του να συγκεντρωθεί και να φτάσει στον προορισμό του. Έτσι θα ζήσει ο Φτέρης. Εμείς ορφανέψαμε.
*Κείμενο που έφερε τον τίτλο Ο Φτέρης που έφυγε και είχε δημοσιευτεί στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Τα Νέα (το υπογράφει ο Ν. Γιανναράς) την Παρασκευή 15 Σεπτεμβρίου 1967, την ημέρα της κηδείας του Γεωργίου Φτέρη, την επαύριον του θανάτου του (απεβίωσε το πρωί της 14ης Σεπτεμβρίου).
Ο Γ. Φτέρης, λογοτεχνικό ψευδώνυμο του διακεκριμένου δημοσιογράφου, κριτικού, συγγραφέα και ποιητή Γεωργίου Τσιμπιδάρου, είχε γεννηθεί στο χωριό Καρέα Οιτύλου το 1891. Ήταν το έβδομο τέκνο, το στερνοπαίδι της οικογένειας των Τσιμπιδάρων (Ηλίας και Ευγενία ονομάζονταν οι μανιάτες γονείς του), απογόνων των θρυλικών στη Λακωνική Μάνη οπλαρχηγών του ’21.
Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, 22.5.1954, Ιστορικό Αρχείο ΤΟ ΒΗΜΑ & ΤΑ ΝΕΑ
Ο Φτέρης φοίτησε στο Ελληνικό Σχολείο του Γυθείου και ενεγράφη στο Γυμνάσιο της Καλαμάτας, όπου περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Στη συνέχεια σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η δημοσιογραφική καριέρα του άρχισε σε εφημερίδες της Καλαμάτας. Εργάστηκε, μεταξύ άλλων, στην Ακρόπολη του Γαβριηλίδη, στον Ελεύθερο Τύπο (ως χρονογράφος με το ψευδώνυμο Γκρέκο Λανσελότος, το οποίο μετέτρεψε αργότερα σε Φτέρης) και στη Νέα Ημέρα του Χαλκοκονδύλη.
Ο Φτέρης διετέλεσε διευθυντής των Αθηναϊκών Νέων (της εφημερίδας-προδρόμου των Νέων), ενώ υπήρξε εκλεκτός συνεργάτης του Βήματος (ήδη από την πρώτη εκδοτική του περίοδο, από την εποχή δηλαδή όπου ονομαζόταν Ελεύθερον Βήμα) και του Ταχυδρόμου.
Πέραν τού αμιγώς δημοσιογραφικού έργου του, ο Γ. Φτέρης ανέπτυξε και αξιοπρόσεκτη συγγραφική-λογοτεχνική δραστηριότητα.
