Ο Ανδρέας Πολυζωγόπουλος θα παρουσιάσει το έργο του «Petrichor» το βράδυ της 15ης Νοεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μια συναυλία που ξεδιπλώνει τις διαφορετικές πλευρές του ως τρομπετίστα και συνθέτη. Με αφορμή τη συγκεκριμένη εμφάνιση, μιλά για τη διαδρομή του στη τζαζ, τη σχέση του με το κοινό και όσα ετοιμάζει στη δισκογραφία του.
Μεγαλωμένος στο Σαμικό της Ηλείας, ο Πολυζωγόπουλος ξεκίνησε με την κιθάρα, μέχρι που στα 18 του ανακάλυψε την τζαζ και την τρομπέτα. Σπούδασε στο Κονσερβατόριο του Άμστερνταμ, όπου πήρε Bachelor of Arts, και στη Βασιλική Ακαδημία των Βρυξελλών, όπου ολοκλήρωσε Master of Arts, ενώ από τότε έχει συνεργαστεί με πολλούς σημαντικούς μουσικούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει χαρακτηριστεί «νέο πρόσωπο της τζαζ στην Ευρώπη».
Το ρεπορτάζ για τη συναυλία και την πορεία του συνυπογράφουν ο Γιώργης-Βύρων Δάβος και ο κι ο Γιώργης-Βύρων Δαβος, που τον συνάντησαν πριν από την εμφάνισή του στο Μέγαρο και συζήτησαν μαζί του για τη διαδρομή του, τη σκηνή της τζαζ και τα επόμενα σχέδιά του.
Μιλώντας για το να παίζει σε κλειστή αίθουσα ένα κατεξοχήν αυτοσχεδιαστικό είδος, ο τρομπετίστας ανέφερε ότι δεν τον επηρεάζει. Όπως είπε, έχει παίξει στο Μέγαρο δεκάδες φορές από το 2010, ιδιαίτερα με τον Δημήτρη Καλαντζή επί έντεκα χρόνια, αλλά και με άλλους καλλιτέχνες, κυρίως τον Θανάση Παπακωνσταντίνου από το 2009, σε μεγάλες συναυλίες μέχρι και στο Καλλιμάρμαρο.
Για τη σχέση του σολίστα με το κοινό σημείωσε ότι κάθε χώρος επηρεάζει λίγο διαφορετικά το παίξιμο, όμως δεν θεωρεί σωστό να το προσαρμόζει ανάλογα με το αν το κοινό είναι νεανικό ή μεγαλύτερο. «Πρέπει να κλείσω τα μάτια και να παίξω αυτό που πιστεύω», είπε, προσθέτοντας ότι του αρέσει η αμεσότητα με το κοινό και πως χαίρεται που η αίθουσα Banquet στο Μέγαρο έχει «club feeling» και δεν θυμίζει τη Μητρόπουλος.
Για το ρεπερτόριο της βραδιάς εξήγησε ότι θα παρουσιάσει το προηγούμενο άλμπουμ του, το «Petrichor», με την αρχική σύνθεση μαζί με τον Πέτρο Κλαμπάνη στο κοντραμπάσο και τον Τυνήσιο Wajdi Riahi. Παράλληλα, αποκάλυψε ότι τον Γενάρη κυκλοφορεί νέο άλμπουμ και από τον Δεκέμβρη ξεκινούν οι παρουσιάσεις του, αυτή τη φορά με κουαρτέτο, drums και Fender Rhodes, σε πολύ πιο ηλεκτρικό ήχο, με εντελώς διαφορετικά κομμάτια.
Η συζήτηση στράφηκε στη σκηνή της τζαζ στην Ελλάδα και στις αλλαγές των τελευταίων χρόνων. Ο Πολυζωγόπουλος θυμήθηκε τα χρόνια του «Παράφωνο» και του «Αλάβαστρον», όταν μεγάλοι μουσικοί έπαιζαν μπροστά σε λιγοστό κοινό, ενώ σήμερα, και ειδικά μετά τον COVID, τα sold out είναι συχνά τόσο για τα δικά του σχήματα όσο και για συνεργασίες με τον Λάντσια ή τον Καλαντζή.
Αναφερόμενος στις νεότερες γενιές, είπε ότι ένα παιδί 20 ετών που ξεκινά τώρα μπορεί να παίζει εξαιρετικά, όμως χρειάζεται χρόνο για να αποκτήσει κοινό και να μάθει ο κόσμος τη μουσική του. «Σιγά σιγά με τα άλμπουμ χτίζεις και ένα κοινό», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Για τη δισκογραφία της τζαζ στην Ελλάδα σημείωσε ότι πλέον βγαίνουν πολλά άλμπουμ και είναι πολύ πιο εύκολο να κυκλοφορήσει κάποιος δίσκο. Όπως είπε, παλαιότερα χρειαζόταν CD και budget, ενώ σήμερα οι νέοι καλλιτέχνες μπορούν να ανεβάσουν μια ηχογράφηση στο Spotify, στην Apple Music και στις υπόλοιπες ψηφιακές πλατφόρμες.
Σε άλλο σημείο της κουβέντας μίλησε για την AI, εκφράζοντας επιφυλάξεις, όχι απαραίτητα για την ποιότητα των κομματιών αλλά για το πώς επηρεάζει τη μουσική παραγωγή και τις σπουδές. Υποστήριξε ότι η τεχνητή νοημοσύνη απαξιώνει το προϊόν των μουσικών, ιδιαίτερα όταν κάποιος μπορεί να παράγει σε λίγα λεπτά κάτι αντίστοιχο και να το διαθέσει φθηνότερα, την ώρα που ο σολίστας αμείβεται πολύ λιγότερο από έναν DJ.
Παρόλα αυτά, τόνισε ότι υπάρχει και μια θετική πλευρά: για τους οργανοπαίκτες και τους εκτελεστές η ελπίδα παραμένει, επειδή ένα ρομπότ δεν μπορεί να παίξει live. Αντίθετα, όπως εκτίμησε, οι ηχογραφήσεις θα πληγούν περισσότερο, ενώ και οι ενορχηστρώσεις ήδη περνούν σε νέο επίπεδο με εντολές όπως «σε στυλ Count Basie» ή «σε στυλ Gil Evans».
Όταν ρωτήθηκε ποιες συνεργασίες του ξεχωρίζει, απάντησε χωρίς δισταγμό ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Είπε ότι του αρέσουν τα τραγούδια, οι στίχοι και ο τρόπος ζωής του, αφού ζει στο χωριό, δουλεύει αδιάκοπα στο στούντιο και δεν ασχολείται με τα social media, παρότι κάνει 15 sold out συναυλίες. Για τον ίδιο, η συνεργασία του μαζί του το 2009 τού έδωσε μια διαφορετική εικόνα της ελληνικής πραγματικότητας.
Ιδιαίτερη θέση στην πορεία του έχει και ένα live με τον Ψαραντώνη στο Ηρώδειο, το οποίο, όπως είπε, τον επηρέασε τόσο ώστε μετά ακύρωσε περίπου δέκα εμφανίσεις. Περιέγραψε τη μαγεία και την ενέργεια του Ψαραντώνη, ο οποίος ήταν ο ίδιος σε πρόβα, soundcheck και live, ανεξάρτητα από τη στιγμή που κρατούσε το δοξάρι και το μικρόφωνο.
Με αφορμή τον Ψαραντώνη συνέδεσε τη δική του σκέψη με τη φράση του Charlie Haden «I want to sound like a rainforest» και εξήγησε ότι αυτοί οι δύο μουσικοί συγκινούν με μία νότα, επειδή δεν έχουν μολύνει αυτό που κάνουν παίζοντας μουσική που δεν τους αρέσει. Εκεί τοποθέτησε και τη δική του βασική αρχή: πρέπει να κρατήσουμε αγνό αυτό που κάνουμε, ώστε να μπορεί κανείς πρώτα να θεραπεύεται ο ίδιος όταν παίζει και να αγγίζει και τον άλλον.
«Αν από τις 1.500 συναυλίες έχω παίξει τις 600 σε ένα horn section, με μουσική που δεν με αγγίζει και χωρίς ελευθερία να εκφραστώ, τι γίνεται όταν πάω να παίξω τα δικά μου;» αναρωτήθηκε. Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι το σημαντικό είναι να μείνει αγνό αυτό που κάνει, για να μπορεί να αγγίξει και τον ακροατή.
