Με το συνεκτικό νήμα της λέξης-σύνθημα «Ελπίζοντας», ένας πολυσυλλεκτικός Σεπτέμβριος ενώνει επτά παραστάσεις στις τρεις σκηνές του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Λίγο πριν την ανακοίνωση του προγράμματος της σεζόν 2026 – 2027 που θα γίνει τον Οκτώβριο, ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΘΠ μίλησε για το χθες, το σήμερα και το αύριο ενός ιστορικού θεάτρου και για το πώς όλα αυτά συναντούν την προσωπική του πυξίδα.
-Επιστρέψατε τον Μάιο του 2023 στο τιμόνι του ιστορικού θεάτρου μετά την πενταετή θητεία σας, την περίοδο 2015-2020. Τι ενώνει και τι χωρίζει τις δύο αυτές θητείες.
Νομίζω ότι αυτό που χωρίζει τις δύο θητείες είναι ο κόσμος. Το 2015 παρέλαβα ένα διαφορετικό θέατρο σε έναν διαφορετικό κόσμο. Και όταν επέστρεψα τον Μάιο του 2023, βρήκα ξανά το θέατρο με τους «αρμούς» που είχα αφήσει το 2020, αλλά μέσα σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία, άρα και η ευθύνη είναι τελείως διαφορετική. Το 2015 επρόκειτο για ένα θέατρο που έπρεπε να βρει βηματισμό. Σήμερα υπάρχουν διοικητικοί και οικονομικοί άξονες, ευθύνες διαφορετικές και μια πειστική, θα έλεγα, συνομιλία του Δημοτικού Θεάτρου με το κοινό που κατακτήθηκε αυτά τα 10 χρόνια. Δίπλα στις μεγάλες παραστάσεις, όπως το «Τζένη Τζένη – Ένα ηλιόλουστο ρέκβιεμ» σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου στην Κεντρική Σκηνή του ΔΠΘ, βλέπει κανείς και σπουδαία προγράμματα, όπως εκείνο που γίνεται με τη συνεργασία του υπουργείου Πολιτισμού και του υπουργείου Δικαιοσύνης και επιλέγει να «παρέμβει» σε ανήλικους παραβάτες, ώστε να εκτίσουν με μια καλλιτεχνική και εκπαιδευτική λειτουργία μέσα στο θέατρο την όποια ποινή τους έχει επιβάλει το κράτος. Το πρόγραμμα αυτό πραγματοποιήθηκε τον περσινό χειμώνα, θα γίνουν ανακοινώσεις στην επερχόμενη συνέντευξη Τύπου για την παρουσίαση του καλλιτεχνικού προγράμματος 2026 – 2027 και θα επαναληφθεί.
-Με επτά παραστάσεις και στις τρεις σκηνές του ιστορικού θεάτρου και με σύνθημα τη φράση «Ελπίζοντας», παρουσιάζεται πολυσυλλεκτικός ο φετινός Σεπτέμβρης στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Πιστεύω ότι αυτή η πολυσυλλεκτικότητα είναι το βασικό χαρακτηριστικό της αντίληψής μας. Ήπια πολυσυλλεκτικότητα, θα έλεγα, που προσπαθεί να συνομιλήσει με διαφορετικές κοινότητες. Έχουμε αποφασίσει κεντρικά, και θεωρώ ότι πρόκειται για απόφαση που ξεκινά από τον Δήμαρχο Πειραιά, να ωφελήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο και διαφορετικότερο κόσμο. Έτσι, στο τέλος του Σεπτεμβρίου, και συγκεκριμένα από 30/9 έως 8/11, επαναλαμβάνεται η σπουδαία παράσταση του Καραθάνου, ενώ στις 20 Σεπτεμβρίου παρουσιάζεται για μία βραδιά στην Κεντρική Σκηνή η διεθνής συμπαραγωγή «Artist Unknown* [Αγνώστου Καλλιτέχνη *]*Η Ήβη ήταν εδώ», σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Γκαίτε. Η παράσταση αφηγείται την ιστορία της Ήβης Στάγκαλη, Ελληνίδας ζωγράφου που γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1922, υπήρξε εξέχουσα μορφή της καλλιτεχνικής ζωής της εποχής της και διαγράφηκε από την πολιτιστική μνήμη και την ιστορία της τέχνης της πόλης μετά την απέλαση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1964. Τη σκηνοθεσία υπογράφουν οι Elif Sözer – Zeynep Özden. Θεωρώ εξίσου σημαντική την παράσταση αυτή, που γίνεται στο πλαίσιο του διεθνούς πρότζεκτ Aμαν Αμαν, όπως και το «Τζένη Τζένη», αλλά και τη μουσική διαδραστική παράσταση για όλη την οικογένεια «Ρεμπέτικο για Παιδιά – Ένα ταξίδι στον χρόνο μέσα από τη μουσική», σε κείμενο και σκηνοθεσία Μανώλη Μπρίμπου, που παρουσιάζεται στο Φουαγιέ του ΔΘΠ στις 18, 19 και 20 Σεπτεμβρίου.
-Οι οποίες τρεις παραστάσεις είναι sold out. Ευχάριστο γεγονός.
Όχι απλώς ευχάριστο, είναι λυτρωτικό.
-Από τις 18 έως τις 27 Σεπτεμβρίου η Σκηνή «Ωμέγα» θα φιλοξενήσει και τη σκηνική σύνθεση «Δαιμόνια στο ρέμα» σε κείμενα Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και σε δραματουργική επεξεργασία- σκηνοθεσία Μαρίας Φραγκή.
Υπάρχει μια συνομιλία με τη Μαρία Φραγκή και με τον Παπαδιαμάντη που μας ενδιαφέρει και φιλοδοξούμε να τη συνεχίσουμε. Τον επόμενο χρόνο θα υπάρξει μια άλλη παρέμβαση, διαφορετική, πάνω στον Παπαδιαμάντη. Οι καλλιτεχνικοί διάλογοι που θα παραχθούν με την αιγίδα της Εταιρείας Παπαδιαμαντικών Σπουδών θα πλαισιώσουν σύνθεση έργων πάνω σε κείμενα του μεγάλου Σκιαθίτη και, ταυτόχρονα, ο Παπαδιαμάντης θα συνομιλήσει με τον εικαστικό καλλιτέχνη Χρήστο Μποκόρο σε μια έκθεση που θα έρθει πολύ αργότερα. Θυμίζω ότι έχουν προηγηθεί δύο εκθέσεις από τον Χρήστο Μποκόρο, έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους. Αυτή θα είναι η τρίτη παρέμβασή του, που θα γίνει τον χειμώνα του 2028 και για την οποία βρισκόμαστε σε συζητήσεις.
-Στις 9 Οκτωβρίου κάνει πρεμιέρα και η παράσταση «Χρόνος από δεύτερο χέρι» της, βραβευμένης με Νόμπελ Λογοτεχνίας, Σβετλάνα Αλεξίεβιτς σε διασκευή- σκηνοθεσία Βίλιας Χατζοπούλου.
Τη θεωρώ μία από τις πολύ σημαντικές στιγμές του ρεπερτορίου μας. Η Βίλια Χατζοπούλου βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε πρόβα και προετοιμάζει με πολύ μεγάλη προσοχή τη διασκευή πάνω στις μαρτυρίες και το συλλογικό τραύμα μέσα από το κείμενο της Αλεξίεβιτς. Θεωρώ πολύ μεγάλη τιμή επίσης το ότι ο σπουδαίος ζωγράφος Γιώργος Ρόρρης έχει φιλοτεχνήσει την αφίσα της παράστασης.
-Η επιχορήγηση για τα παραπάνω κι όσα ακόμα παρουσιάζονται από πού έρχεται;
Η κύρια στήριξη, προφανώς, είναι από τον Δήμο Πειραιά, συνεχώς και με ηρωικό τρόπο, θα προσέθετα. Παράλληλα, υπάρχει και η τριμερής προγραμματική σύμβαση ανάμεσα στον Δήμο Πειραιά, την Περιφέρεια Αττικής, που μας ενισχύει για τρίτη φορά και την ευχαριστούμε πάρα πολύ, και βέβαια το υπουργείο Πολιτισμού και την υπουργό Λίνα Μενδώνη, που προσωπικά στηρίζει το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, θεωρώντας ότι είναι ένα σοβαρό και σημαντικό θέατρο. Αυτή η τριμερής οικονομική σύμβαση είναι η μεγάλη μας ανάσα. Παράλληλα, υπάρχουν ιδιωτικές χορηγίες που βοηθούν το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
-Υπάρχει πλεόνασμα;
Υπάρχει πλεόνασμα και αυτό τροφοδοτεί τα εργαστήρια και τις διάφορες κοινωνικές δραστηριότητες του Δημοτικού Θεάτρου, που αφορούν θέματα συμπερίληψης και προς τα οποία έχουμε στραμμένο συνεχώς το βλέμμα μας από το 2018. Προσπαθούμε να χτίσουμε μια συνεχή και σοβαρή σχέση, όπως για παράδειγμα με ανθρώπους με αναπηρίες, ανθρώπους με προβλήματα όρασης και άλλες κοινότητες. Επιμένω σε αυτό και θα μου επιτρέψετε να πω ότι η σχέση με τις διάφορες κοινότητες, όπως αυτές που ανέφερα, λειτούργησαν σαν θρυαλλίδα στην τεράστια παρέμβαση που κάναμε στο Φεστιβάλ Αθηνών με τίτλο «Τι οφείλουμε στη δημοκρατία». Εκεί ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα, η συνεννόηση των ανθρώπων, ο καταμερισμός της ευθύνης και της καλοσύνης που έχουμε, που πρέπει να επιδείξουμε σαν Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Θεωρούμε ότι η συνεργασία με τις διάφορες κοινότητες ανθρώπων που δυσκολεύονται είναι κεντρικό στοιχείο. Το έχουμε συζητήσει πολλές φορές με τον Αντιδήμαρχο Πολιτισμού του Δήμου Πειραιά και επιμένουμε στη συνεχή στήριξη όλων αυτών των ανθρώπων.
-Πόσες παραστάσεις προγραμματίζετε για την καινούργια σεζόν 2026 – 2027 που θα ανακοινώσετε στην παρουσίαση του νέου καλλιτεχνικού προγράμματος;
Περίπου 40 παραστάσεις, δραστηριότητες, εργαστήρια. Μας δίνεται η δυνατότητα να κάνουμε ένα μεγάλο αριθμό παρεμβάσεων, χειρονομιών, αναθέσεων.
-Ποιο το συνεκτικό νήμα που συνδέει αυτές τις 40 παραστάσεις;
Η καλοσύνη. Επιμένω σε αυτό, όπως ακούγεται αυτή η λέξη. Καλοσύνη προς τον κόσμο. Ενδυνάμωση των ανθρώπων και των σχέσεων ανάμεσά τους. Πρόληψη, φροντίδα και δικαιοσύνη. Και ξαναλέω: καλοσύνη.
Περισσότερες πληροφορίες: dithepi.gr
Κατερίνα Λυμπεροπούλου
* Η φωτογραφία του Νίκου Διαμαντή παραχωρείται για χρήση από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
