Το Θέατρο του Νέου Κόσμου συμπληρώνει 30 χρόνια και ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος θυμάται την αρχή μιας διαδρομής που ξεκίνησε το 1995 με τη «Νέα Σκηνή Τέχνης». Από τη «Φιλονικία» του Μαριβώ μέχρι τη μετατροπή μιας ερειπωμένης αποθήκης σε ζωντανό θεατρικό χώρο, η ιστορία του συνδέεται με τολμηρές επιλογές και έντονη δημιουργική ενέργεια.
Ήταν το 1995 όταν, με πρωτοβουλία του σκηνοθέτη και ηθοποιού Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, ιδρύθηκε η «Νέα Σκηνή Τέχνης» και ανέβηκε η πρώτη της παράσταση, η «Φιλονικία» του Μαριβώ, στον «Τεχνοχώρο υπό σκιάν». Δύο χρόνια αργότερα, η νεοσύστατη εταιρεία απέκτησε μόνιμη στέγη, σε μια ερειπωμένη αποθήκη, την πρώτη ζυθαποθήκη του Φιξ, που κηρύχθηκε διατηρητέα ως αξιόλογο βιομηχανικό κτίσμα των αρχών του 20ού αιώνα και μετατράπηκε σε λειτουργικό θέατρο με τρεις αίθουσες: το Δώμα, τον Κάτω Χώρο και την Κεντρική Σκηνή, δηλαδή το Θέατρο του Νέου Κόσμου.
Το καλοκαίρι του 1997, στην αυλή ανέβηκε ο «Κοινός Λόγος» της Έλλης Παπαδημητρίου, με φυσικό σκηνικό ένα ερειπωμένο σπιτάκι που στεκόταν ακόμη. Η πορεία αυτή αποτυπώνει την εξέλιξη ενός θεατρικού οργανισμού που χτίστηκε μέσα από τολμηρές επιλογές και τη μεταμόρφωση ενός εγκαταλελειμμένου χώρου σε ζωντανή σκηνή.
