Ο Δημοσθένης, μέσα από τη ρητορική του δραστηριότητα, παρουσίασε τους πέντε λόγους του κατά των ανέντιμων κηδεμόνων του, οι οποίοι είχαν σπαταλήσει την περιουσία του. Ο πρώτος λόγος (Κατ’ Αφόβου Α’) είναι μια βαριά κατηγορία εναντίον του Άφοβου, ενώ ο δεύτερος (Κατ’ Αφόβου Β’) αποτελεί την απάντησή του στην απολογία του αντιδίκου του. Στον τρίτο λόγο (Προς Άφοβον υπέρ Φάνου ψευδομαρτυριών), ο Δημοσθένης υπερασπίζεται έναν μάρτυρα, τον Φάνο, που κατηγορήθηκε από τον Άφοβο για ψευδομαρτυρία, αν και η γνησιότητα αυτού του λόγου έχει αμφισβητηθεί.
Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης δικαστικής του διαμάχης με τους κηδεμόνες, ο Δημοσθένης, ο μεγαλύτερος ρήτορας της αρχαιότητας, αναγκάστηκε να έρθει σε σύγκρουση και με τον Ονήτορα, αδελφό της διαζευγμένης γυναίκας του Άφοβου. Οι δύο λόγοι του Προς Ονήτορα προσφέρουν πολύτιμες πληροφορίες για την υπόθεση, από την οποία είναι πιθανό ότι ο Δημοσθένης δεν βγήκε αλώβητος.
Αυτή η αναγκαστική δοκιμασία στη ρητορική αποτέλεσε το εφαλτήριο για την επαγγελματική του καριέρα. Με την ικανότητά του να εκφράζεται, άρχισε να εργάζεται ως λογογράφος και πιθανώς να παρέχει μαθήματα ρητορικής, χωρίς ωστόσο να ιδρύσει δική του σχολή.
Στο έργο του Δημοσθένη έχουν εισέλθει δικανικοί λόγοι που δεν είναι γνήσιοι. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο λόγος Κατά Θεοκρίνου, ενώ έξι λόγοι που σχετίζονται με τον Απολλόδωρο είναι βεβαίως νόθοι, αν και σχετίζονται με τον δικαστικό κόσμο της αθηναϊκής κοινωνίας του 4ου αιώνα π.Χ.
Ανάμεσα στους δικανικούς λόγους του Δημοσθένη που αναγνωρίζονται ως γνήσιοι, ξεχωρίζει ο λόγος Κατά Κόνωνος. Σε αυτόν, περιγράφεται με ζωντάνια ένας άγριος ξυλοδαρμός, που έγινε κατά τη διάρκεια μιας δίκης αικείας, που ξεκίνησε από έναν νεαρό Αθηναίο, τον Αρίστωνα, εναντίον του ηλικιωμένου Κόνωνος.
*Στη φωτογραφία του παρόντος άρθρου, ο πρώτος λόγος του Δημοσθένη Προς Ονήτορα σε παλαιά έκδοση των έργων του στη λατινική γλώσσα (Βενετία, 1554).
Δημοσθένης: Πάθος και τραγικότητα στον ρητορικό του κόσμο (Μέρος Α’)
Πηγή περιεχομένου: in.gr
