Η Ευρώπη δεν μπορεί να είναι απούσα από τις διαπραγματεύσεις που θα καθορίσουν την επόμενη ημέρα στην Ουκρανία και τη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας της ηπείρου.
Αυτό είναι το σαφές πολιτικό μήνυμα που έστειλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το Δουβλίνο, κατά την άφιξή του στην 9η Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας. Σε μια συγκυρία κατά την οποία οι διπλωματικές διεργασίες για τον τερματισμό του πολέμου εντείνονται, ο Έλληνας πρωθυπουργός έθεσε ως αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση την ουσιαστική συμμετοχή της Ευρώπης στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Η παρέμβαση έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς σχεδόν τεσσεράμισι χρόνια μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής, η ευρωπαϊκή ασφάλεια εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη πρόκληση των τελευταίων δεκαετιών. Ο κ. Μητσοτάκης εμφανίστηκε συγκρατημένα αισιόδοξος για την πρόοδο των συζητήσεων, ξεκαθαρίζοντας ωστόσο ότι καμία μακροπρόθεσμη ειρηνευτική συμφωνία δεν μπορεί να σχεδιαστεί ερήμην των ευρωπαϊκών θεσμών και των κρατών-μελών.
Η προσοχή στην εμπορική ναυσιπλοΐα
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε και στην ανάγκη προστασίας της εμπορικής ναυσιπλοΐας, με αιχμή τις εξελίξεις στη Μαύρη Θάλασσα. Ως πρωθυπουργός μιας κατεξοχήν ναυτιλιακής χώρας, όπως είναι η Ελλάδα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπογράμμισε την ανάγκη μιας παγκόσμιας εκεχειρίας όσον αφορά τις επιθέσεις κατά εμπορικών πλοίων, αναδεικνύοντας μια διάσταση του πολέμου με άμεσες επιπτώσεις στο διεθνές εμπόριο. Παράλληλα, η συζήτηση στο Δουβλίνο δεν περιορίζεται στη γεωπολιτική. Η οικονομική ανθεκτικότητα, το ενεργειακό κόστος και η στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης βρίσκονται επίσης στο επίκεντρο. Και αυτό, διότι η κρίση στη Μέση Ανατολή υπενθυμίζει πόσο ευάλωτες παραμένουν οι ευρωπαϊκές οικονομίες απέναντι στις διεθνείς αναταράξεις.
Η Ευρώπη των λιγότερων εξαρτήσεων
Το ζητούμενο, όπως προκύπτει από την ελληνική παρέμβαση, είναι μια Ευρώπη με λιγότερες εξαρτήσεις και ισχυρότερες δικές της δυνατότητες, από την καθαρή ενέργεια και τις κρίσιμες πρώτες ύλες μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη και το διάστημα. Γιατί η ευρωπαϊκή ασφάλεια δεν αφορά πλέον μόνο την άμυνα και τα σύνορα, αλλά και την τεχνολογική και οικονομική αυτονομία της. Και σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, η Ευρώπη καλείται να περάσει από τη διαπίστωση των αδυναμιών της στην οικοδόμηση πραγματικής ισχύος.
