Η Αριάνα Γκράντε είπε ότι μετά την ολοκλήρωση της τρέχουσας περιοδείας της σκοπεύει να μείνει για λίγο μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, επικαλούμενη τη συνεχή δημόσια κριτική και την εξονυχιστική παρακολούθηση που συνόδευσαν τις πρόσφατες εμφανίσεις της.
Η αναφορά της έγινε ενώ η εμφάνισή της βρισκόταν ξανά στο επίκεντρο σχολίων, κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η ίδια, πάντως, δεν έχει συνδέσει την απόφασή της με το βάρος της ούτε έχει πει ότι αντιμετωπίζει διατροφική διαταραχή. Κάθε τέτοια σύνδεση θα ήταν εικασία για την κατάσταση της υγείας της.
Η συζήτηση γύρω από την Γκράντε φωτίζει, ωστόσο, ένα ευρύτερο ερώτημα: πότε το ενδιαφέρον για την υγεία ενός ανθρώπου σταματά να είναι πραγματική ανησυχία και γίνεται επιβλαβής παρατήρηση του σώματός του;
Η Βίβιεν Λιούις, επίκουρη καθηγήτρια Ψυχολογίας και κλινική ψυχολόγος με περισσότερα από 20 χρόνια ερευνητικής και επαγγελματικής εμπειρίας στις διατροφικές διαταραχές, εξηγεί στο The Conversation ότι η διαφορά βρίσκεται κυρίως στο πού εστιάζουμε: στο σώμα ή στον ίδιο τον άνθρωπο.
Ariana Grande pulls out of musical for break from endless scrutiny https://t.co/ObwuFSzb5o
— BBC News (UK) (@BBCNews) August 3, 2026
Η εξονυχιστική παρατήρηση ξεκινά από την εμφάνιση. Το πραγματικό ενδιαφέρον, αντίθετα, ξεκινά από την ψυχική και σωματική ευημερία του ανθρώπου. Με απλά λόγια, όπως επισημαίνει η Λιούις, υπάρχει ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στο «πώς δείχνει αυτός ο άνθρωπος;» και στο «πώς είναι αυτός ο άνθρωπος;».
Το πρόβλημα με τις δημόσιες συζητήσεις γύρω από την απώλεια βάρους είναι ότι συχνά αντιμετωπίζουν την εμφάνιση ως ένδειξη για την κατάσταση της υγείας κάποιου.
Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είναι δυνατόν να διαπιστωθεί εάν ένας άνθρωπος αντιμετωπίζει διατροφική διαταραχή κοιτάζοντας απλώς το σώμα του.
Οι διατροφικές διαταραχές εμφανίζονται σε ανθρώπους διαφορετικού βάρους και σωματότυπου, ανεξάρτητα από ηλικία, φύλο ή κοινωνικό υπόβαθρο. Μάλιστα, πολλοί άνθρωποι που αντιμετωπίζουν σοβαρές διατροφικές διαταραχές δεν είναι λιποβαρείς.
Το ίδιο ισχύει και για την απώλεια βάρους. Μπορεί να συνδέεται με πολλούς διαφορετικούς παράγοντες, από μια σωματική ασθένεια ή κάποια φαρμακευτική αγωγή μέχρι το πένθος, το έντονο στρες ή άλλες αλλαγές στη ζωή ενός ανθρώπου. Η εξωτερική εμφάνιση από μόνη της δεν αρκεί για να εξαχθούν συμπεράσματα.
Ένα συνηθισμένο επιχείρημα όσων σχολιάζουν δημόσια την εμφάνιση ενός διάσημου είναι ότι το κάνουν επειδή ανησυχούν για την υγεία του.
Η Λιούις, ωστόσο, υπογραμμίζει ότι η πραγματική ανησυχία δεν προϋποθέτει χιλιάδες αγνώστους να αναλύουν δημόσια το σώμα ενός ανθρώπου.
Η συνεχής διαδικτυακή συζήτηση για το εάν κάποιος έχει αδυνατίσει, εάν είναι υπερβολικά αδύνατος ή εάν φαίνεται άρρωστος μπορεί να γίνει βαθιά παρεμβατική. Παράλληλα, οι συνέπειές της δεν περιορίζονται στο πρόσωπο που βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής.
Τέτοιου είδους συζητήσεις παρακολουθούνται και από ανθρώπους που μπορεί ήδη να αντιμετωπίζουν προβλήματα με την εικόνα του σώματός τους ή τη σχέση τους με το φαγητό.
Έρευνες στις οποίες παραπέμπει η Λιούις δείχνουν ότι το στίγμα γύρω από τις διατροφικές διαταραχές εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στην αναζήτηση βοήθειας. Η ντροπή, ο φόβος της κριτικής αλλά και η στερεοτυπική αντίληψη για το πώς υποτίθεται ότι μοιάζει κάποιος με διατροφική διαταραχή μπορεί να οδηγήσουν ανθρώπους στο να καθυστερήσουν να απευθυνθούν σε ειδικό.
Παράλληλα, το στίγμα που σχετίζεται με το βάρος έχει συνδεθεί με αρνητική εικόνα σώματος, διαταραγμένες διατροφικές συμπεριφορές και επιβάρυνση της ψυχικής υγείας.
Μια δημόσια συζήτηση που παρουσιάζεται ως έκφραση ενδιαφέροντος μπορεί τελικά να ενισχύσει ακριβώς τα προβλήματα που υποτίθεται ότι επιχειρεί να αναδείξει.
Η βασική συμβουλή της Λιούις είναι να μετατοπίσουμε την προσοχή από το σώμα στη συμπεριφορά και στην ψυχική κατάσταση του ανθρώπου.
Εάν πρόκειται για κάποιον που γνωρίζουμε προσωπικά, υπάρχουν αλλαγές που μπορεί να μας προβληματίσουν χωρίς να έχουν σχέση με το πόσο ζυγίζει ή με το πώς φαίνεται.
Για παράδειγμα, μπορεί να έχει απομονωθεί, να αποφεύγει τα οικογενειακά ή κοινά γεύματα, να εμφανίζει έντονο άγχος γύρω από το φαγητό, να γυμνάζεται καταναγκαστικά ή να έχει χάσει το ενδιαφέρον του για δραστηριότητες που προηγουμένως απολάμβανε.
Σε μια τέτοια περίπτωση, αντί για ένα σχόλιο όπως «έχεις αδυνατίσει πάρα πολύ», η Λιούις προτείνει μια προσέγγιση που αφορά τον ίδιο τον άνθρωπο: «Έχω παρατηρήσει ότι τελευταία δεν φαίνεται να είσαι ο εαυτός σου. Πώς είσαι;».
Η διαφορά μπορεί να φαίνεται μικρή, είναι όμως ουσιαστική. Η πρώτη διατύπωση μετατρέπει το σώμα σε αντικείμενο αξιολόγησης. Η δεύτερη ανοίγει χώρο για μια συζήτηση γύρω από το πώς αισθάνεται πραγματικά ο άλλος.
Parents may dismiss early warning signs of an eating disorder. But if you notice these changes, trust your gut and get help early. @FlindersUniNews https://t.co/lduFrHo49Y
— The Conversation Australia + New Zealand (@ConversationEDU) November 12, 2025
Αν ένας άνθρωπος παραδεχθεί ότι δυσκολεύεται, η επόμενη κίνηση δεν είναι να προσπαθήσουμε να γίνουμε θεραπευτές του ή να τον πείσουμε ότι πάσχει από κάποια διατροφική διαταραχή.
Το σημαντικό, σύμφωνα με τη Λιούις, είναι να τον ακούσουμε και να αναγνωρίσουμε την εμπιστοσύνη που μας έδειξε μιλώντας για όσα βιώνει.
Σκοπός δεν είναι η διάγνωση. Είναι να γνωρίζει ο άλλος ότι υπάρχει κάποιος που ενδιαφέρεται για εκείνον και ότι μπορεί να ζητήσει βοήθεια.
Εφόσον υπάρχει ανησυχία, μπορεί να ενθαρρυνθεί να απευθυνθεί σε γιατρό ή σε επαγγελματία ψυχικής υγείας με εμπειρία στις διατροφικές διαταραχές.
Εξίσου σημαντικό είναι μια τέτοια συζήτηση να γίνεται ιδιωτικά και όχι παρουσία άλλων. Ένα ασφαλές και διακριτικό περιβάλλον μειώνει τον κίνδυνο στιγματισμού και αυξάνει τις πιθανότητες ο άνθρωπος να αισθανθεί αρκετά άνετα ώστε να μιλήσει ανοιχτά.
Η δημόσια συζήτηση γύρω από σώματα διασήμων μπορεί να έχει ιδιαίτερη επίδραση και σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ήδη διατροφική διαταραχή ή βρίσκονται σε διαδικασία ανάρρωσης.
Η Λιούις επισημαίνει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις είναι θεμιτό κάποιος να περιορίζει την έκθεσή του στις σχετικές αναρτήσεις, στα σχόλια και στις συζητήσεις στα social media.
Η απομάκρυνση από ένα περιβάλλον στο οποίο το βάρος και η εμφάνιση αξιολογούνται διαρκώς μπορεί να λειτουργήσει προστατευτικά. Το ίδιο σημαντική είναι η επαφή με ανθρώπους που δεν προσδιορίζουν την αξία κάποιου από το σώμα ή την εμφάνισή του.
Η ανάρρωση από μια διατροφική διαταραχή, εξηγεί η Λιούις, δεν αφορά μόνο το φαγητό ή το βάρος. Σημαίνει σταδιακά να πάψει η εμφάνιση να καταλαμβάνει τόσο μεγάλο μέρος της σκέψης και της καθημερινότητας και ο άνθρωπος να επανασυνδεθεί με τις σχέσεις, τις αξίες, τους στόχους και τη ζωή του.
Recovery typically focuses on a checklist of clinical symptoms. But a new study shows we may be missing whats most important to those who live with an eating disorder. @usceduau https://t.co/uFETXigTCt
— The Conversation Australia + New Zealand (@ConversationEDU) April 22, 2026
Η περίπτωση της Αριάνα Γκράντε δεν επιτρέπει συμπεράσματα για την υγεία της. Θέτει όμως ένα διαφορετικό ερώτημα: όταν ανησυχούμε για κάποιον, κοιτάζουμε το σώμα του ή προσπαθούμε να δούμε πραγματικά τον ίδιο;
Για τη Λιούις, εκεί ακριβώς βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα στην εξονυχιστική παρατήρηση και την πραγματική φροντίδα.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
