Ο έρωτας περνά διαφορετικές φάσεις και στην αρχή μιας σχέσης όλα μοιάζουν αλλιώτικα. Θέλουμε να μιλάμε για ώρες, ξενυχτάμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε, περιμένουμε με ανυπομονησία ένα μήνυμα και ακόμη και μια απλή βόλτα αποκτά ξεχωριστή σημασία. Είναι η γνωστή φάση με τις πεταλούδες στο στομάχι.
Όμως καμία σχέση δεν μένει για πάντα καινούργια. Όταν η ένταση του πρώτου έρωτα υποχωρεί, η σχέση μπορεί να ακολουθήσει διαφορετικές διαδρομές. Ποιες είναι αυτές;
Στην αρχή υπάρχει ο ενθουσιασμός, η έλξη και η αίσθηση ότι έχουμε βρει τον άνθρωπό μας. Θέλουμε να γνωρίσουμε κάθε πλευρά του άλλου και να μοιραστούμε μαζί του τα πάντα. Είναι μια έντονη περίοδος, όμως δεν μπορεί να κρατά για πάντα. Κάποια στιγμή ο εγκέφαλός μας συνηθίζει όσα κάποτε μας προκαλούσαν έκρηξη συναισθημάτων.
Το γεγονός ότι οι πεταλούδες μειώνονται δεν σημαίνει ότι εξαφανίζεται η αγάπη. Η σχέση μπορεί να περάσει από τον έντονο έρωτα σε μια βαθύτερη μορφή οικειότητας. Τα φιλιά μπορεί να μην προκαλούν την ίδια έξαψη, όμως υπάρχει ασφάλεια, εμπιστοσύνη και η επιθυμία να μοιραζόμαστε τη ζωή μας με τον άλλον. Το «δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα» μπορεί να μετατραπεί στο πιο ώριμο «θέλω να ζήσω αυτή τη ζωή μαζί σου».
Μετά τον ενθουσιασμό, μια σχέση μπορεί είτε να βαθύνει είτε να παγιδευτεί στη ρουτίνα. Δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις και καθημερινότητα μπορούν να κάνουν ένα ζευγάρι να νιώθει ότι όλα έχουν γίνει προβλέψιμα. Σε αυτή την περίπτωση, ίσως το ζητούμενο δεν είναι να ξαναζήσουν το πρώτο ραντεβού ή το πρώτο φιλί, αλλά να ανακαλύψουν ξανά ο ένας τον άλλον.
Να κάνουν κάτι που δεν έχουν ξανακάνει. Να ταξιδέψουν κάπου άγνωστα. Να δοκιμάσουν μια καινούργια δραστηριότητα. Να δημιουργήσουν νέες κοινές εμπειρίες.
Υπάρχει όμως και μια διαφορετική εξήγηση για την απώλεια της έντασης. Μπορεί να είναι η πικρία που έχει μείνει από κάτι, από μια απογοήτευση που δεν συζητήθηκε, από μια στιγμή που ο ένας χρειάστηκε τον άλλον και δεν ήταν εκεί ή από πληγές που έμειναν ανοιχτές. Όλα αυτά μπορούν σταδιακά να δημιουργήσουν απόσταση.
Το ζευγάρι μπορεί να συνεχίζει να ζει μαζί, αλλά να αρχίζει να ζει συναισθηματικά χωριστά. Δεν είναι το ίδιο πράγμα η ανία με την πληγή. Η ανία μπορεί να χρειάζεται ανανέωση, η πληγή χρειάζεται ουσιαστική δουλειά και επικοινωνία.
Και μερικές φορές, μετά το τέλος μιας σχέσης, συμβαίνει κάτι απρόσμενο: το να ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας. Ο κόσμος μοιάζει ξανά πιο φωτεινός. Έχουμε περισσότερη διάθεση να βγούμε, να γελάσουμε, να συναντήσουμε ανθρώπους. Και μπορεί να αναρωτηθούμε: «Μήπως ο κόσμος ήταν πάντα έτσι όμορφος;». Ίσως δεν άλλαξε ο κόσμος. Ίσως απλώς εμείς μπορούμε και πάλι να τον δούμε.
Μια μακροχρόνια σχέση δεν χρειάζεται να μοιάζει κάθε πρωί με την πρώτη ημέρα του έρωτα. Η ένταση αλλάζει, η οικειότητα μεγαλώνει και η αγάπη μπορεί να αποκτήσει διαφορετική μορφή.
Το σημαντικό είναι να αναρωτηθούμε: «Εξακολουθώ να είμαι περίεργος για τον άνθρωπό μου; Βαριέμαι ή έχω πληγωθεί;». Και αν μια σχέση έχει τελειώσει, υπάρχει ίσως μια ακόμη ερώτηση: όταν ο κόσμος έμοιαζε ξανά καλύτερος, ήταν επειδή βρήκαμε κάποιον άλλον ή επειδή ξαναβρήκαμε τον εαυτό μας;
* Πηγή: Vita
