Η ρητορική του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας τις τελευταίες ημέρες φέρνει στο προσκήνιο την ανάγκη για διάκριση ανάμεσα στη δημοκρατία και την πολιτική στρατηγική του κόμματος.
Ο κεντρικός τόνος που επικρατεί είναι ότι η δημοκρατία απειλείται από την τρομοκρατία και την πολιτική βία, οι οποίες στοχοποιούν κυρίως την κυβέρνηση και τη Νέα Δημοκρατία. Όλα τα κόμματα οφείλουν να αποδοκιμάσουν την τρομοκρατία και να αποδείξουν ότι δεν υιοθετούν τη ρητορική του διχασμού και του πολιτικού μίσους.
Ωστόσο, υπάρχουν λαθροχειρίες στην κυβερνητική ρητορική που σχετίζονται περισσότερο με την προεκλογική στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας παρά με την προστασία της δημοκρατίας. Η καταδίκη της πολιτικής βίας και της τρομοκρατίας είναι αυτονόητη, αλλά η σύγκριση της σημερινής κατάστασης με προηγούμενες δεκαετίες αποδεικνύει ότι η χώρα δεν βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα κύμα τρομοκρατίας.
Η κυβερνητική ρητορική επεκτείνει την έννοια της τρομοκρατίας σε κάθε μορφή δυναμικού ακτιβισμού, γεγονός που ενδέχεται να αποσκοπεί στη διαμόρφωση πολιτικών διαχωριστικών γραμμών. Η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να πείσει ότι είναι η μόνη παράταξη που εκπροσωπεί τη σταθερότητα, ενώ οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, κυρίως η Αριστερά, θεωρούνται υπεύθυνες για την αποσταθεροποίηση.
Αυτή η λογική είναι επικίνδυνη, καθώς αναπαράγει διχαστικές διακρίσεις και συνδέει την κοινωνική διαμαρτυρία με την πολιτική βία. Η Νέα Δημοκρατία επιδιώκει να συσπειρώσει ένα πιο συντηρητικό κοινό γύρω από την ανάγκη για ασφάλεια και σταθερότητα, αλλά αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αυταρχικές πρακτικές που θα ποινικοποιούν τη διαμαρτυρία και τη διεκδίκηση.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
