Με έντονο τρόπο προβάλλει η Νέα Δημοκρατία την επιλογή της να εντάξει στην πρόταση Συνταγματικής Αναθεώρησης ειδική ρύθμιση για την προστασία της ελληνικής γλώσσας. Την ίδια ώρα, ο Πρωθυπουργός και άλλα κυβερνητικά στελέχη επέκριναν τις δεξιές πολιτικές δυνάμεις εκτός ΝΔ για τη μη εξαρχής συναίνεσή τους στη σχετική πρόταση. Η απουσία αντίστοιχης πρόβλεψης έχει συζητηθεί επανειλημμένα τα τελευταία χρόνια στο δεξιόστροφο τμήμα της δημόσιας σφαίρας.
Μια σύντομη αναδρομή στη συνταγματική και γλωσσική ιστορία δείχνει ότι η απουσία αναφοράς στη γλώσσα από το Σύνταγμα του 1975 και μετά δεν ήταν τυχαία. Η χώρα ταλαιπωρήθηκε για δεκαετίες από το γλωσσικό ζήτημα, καθώς έως το 1976, όταν η δημοτική καθιερώθηκε ως μοναδική γλώσσα στην εκπαίδευση, υπήρχε η εκρηκτική αντίφαση ο λαός να μιλάει μια γλώσσα και το κράτος μια άλλη. Γι’ αυτό και το 1975 καταργήθηκε η προηγούμενη συνταγματική πρόβλεψη που όριζε ως επίσημη γλώσσα της χώρας τη γλώσσα στην οποία συντάσσονταν οι νόμοι. Η αφαίρεση κάθε συνταγματικής αναφοράς στην επίσημη γλώσσα υπήρξε, στην πραγματικότητα, μια λυτρωτική στιγμή που απάλλαξε τους πολίτες από την υποχρέωση να συνεννοούνται σε μια τεχνητή και μη ομιλούμενη γλώσσα.
Οι σημερινοί υποστηρικτές της προστασίας της ελληνικής γλώσσας δεν εισηγούνται επιστροφή στην καθαρεύουσα, παρότι επιβιώνει ένας γλωσσαμυντορισμός μέσα από τη διαρκώς επαναλαμβανόμενη -και γλωσσολογικά ατεκμηρίωτη- θέση ότι η γνώση των ιστορικών μορφών της ελληνικής γλώσσας, κυρίως της αττικής διαλέκτου, βοηθά στη σωστότερη χρήση της κοινής νέας ελληνικής. Σήμερα η συζήτηση εστιάζει κυρίως στους κινδύνους από την υποτιθέμενη εισβολή ξένων λέξεων. Ωστόσο, μια προσεκτική μελέτη δείχνει ότι αυτός ο διάλογος για το τι απειλεί τη γλώσσα επανέρχεται σχεδόν από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους και ότι μεγάλο μέρος από τις ξενικές λέξεις που κάποτε στοχοποιήθηκαν δεν χρησιμοποιείται πλέον, όπως τα πολλά γαλλικά δάνεια του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα. Τα δάνεια και τα αντιδάνεια, άλλωστε, είναι μέρος του φυσικού μηχανισμού εξέλιξης κάθε ομιλούμενης γλώσσας. Και δεν λείπουν οι γλωσσικοί πανικοί, όπως εκείνος για τα διαβόητα greekglish, που συνήθως αντανακλούσαν πλήρη άγνοια του διαδικτύου.
Αν η κυβέρνηση ήθελε πραγματικά να συμβάλει όχι σε μια συμβολική, αλλά τελικά αναποτελεσματική, προστασία της ελληνικής γλώσσας, αλλά στην επιστημονική της μελέτη, στην αναβαθμισμένη διδασκαλία και στην ενίσχυση της ικανότητάς της να ενσωματώνει ορολογία, θα μπορούσε να στηρίξει τα πανεπιστημιακά τμήματα και τα ερευνητικά κέντρα που ασχολούνται με τη φιλολογία, τη γλωσσολογία και τη λεξικογραφία. Παράλληλα, θα μπορούσε να ανακόψει την τάση να μην θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική η παραγωγή επιστημονικών δημοσιεύσεων στην ελληνική γλώσσα, σε σχέση με τα ολοένα και πιο υποχρεωτικά αγγλικά.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
