Μια ξεκάθαρη αναφορά για το μέλλον του στον Παναθηναϊκό έκανε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος στο EURO INSIDERS podcast, βάζοντας για πρώτη φορά χρονικό ορίζοντα στην παρουσία του στη διοίκηση των «πράσινων». Ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ Παναθηναϊκός είπε πως σε πέντε χρόνια θέλει να παρακολουθεί τους αγώνες από την αυλή του σπιτιού του, ως απλός οπαδός.
Παράλληλα, μίλησε για την ευθύνη που νιώθει απέναντι στους ανθρώπους που εργάζονται μαζί του, αλλά και στους εκατομμύρια φίλους του Παναθηναϊκού, ενώ στάθηκε και στη μεγάλη άνοδο της αξίας του συλλόγου τα τελευταία χρόνια. Όπως τόνισε, δεν θέλει να περάσει στα παιδιά του την υποχρέωση που ο ίδιος αισθάνθηκε το 2012, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να αποφασίσουν εκείνα στο μέλλον αν θα εμπλακούν.
Αγαπώ τον Παναθηναϊκό, ας αρχίσουμε από αυτό. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου η λέξη Παναθηναϊκός ακουγόταν κάθε 10 λεπτά. Επαγγελματικά, όπως έχω πει και στο παρελθόν, δεν ήταν κάτι που θα ήθελα να αναλάβω. Πίσω στο 2012 έψαξα μέχρι και στη Νιγηρία να βρω αγοραστή. Ο πατέρας μου όμως μού ζήτησε να μην το κάνω αυτό σε εκείνον, γιατί αυτή είναι η κληρονομιά του. Τη συνεχίζω και πιστεύω ότι κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ, και νομίζω ότι πέρασα το επίπεδο που θα περίμενε.
Τώρα, για να είμαι ειλικρινής, γιατί συνεχίζω; Ποτέ δεν είπα ότι θα είμαι εδώ για πάντα. Νιώθω όμως υποχρέωση απέναντι στους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύω, αλλά και ευθύνη απέναντι σε 3-4 εκατ. φίλους του Παναθηναϊκού, που ένα πρωί θα ξυπνήσουν με χαμόγελο και άλλο χωρίς. Τους σκέφτομαι πολύ.
Το μπάσκετ επαγγελματικά αλλάζει. Η αποτίμηση του Παναθηναϊκού πριν από μία δεκαετία ήταν δεκάδες εκατομμύρια και τώρα είναι ίσως μισό δισεκατομμύριο. Κάτι με κρατάει εδώ, κάτι με κάνει να σκέφτομαι την εμπλοκή μου και στο μέλλον, αλλά σίγουρα δεν θα περάσω στα παιδιά μου την υποχρέωση που είχα εγώ το 2012. Εύχομαι στον Θεό να είναι υγιείς και, αν έχουν την οικονομική δυνατότητα, ας εμπλακούν. Οπότε είμαι με το ένα πόδι μέσα, με το ένα πόδι έξω, θα δούμε.
Σε πέντε χρόνια σίγουρα θα βλέπω τους αγώνες ως οπαδός. Θα έχω εδώ την καρέκλα, εδώ την τηλεόραση και θα φωνάζω ότι πρέπει να πάρεις ακόμη έναν σέντερ, ακόμη έναν πόιντ-γκαρντ, ακόμη έναν σμολ-φόργουορντ. Η οικογένειά μας είναι στον Παναθηναϊκό 40 χρόνια, άρα δεν είναι από τις αποφάσεις που βγαίνεις και ξαναμπαίνεις. Αν πάρεις μια τέτοια απόφαση, δεν βλέπω κάτι να αλλάζει, είπε όταν ρωτήθηκε γιατί συνεχίζει να ασχολείται με τους «πράσινους» και πώς βλέπει το μέλλον του σε 3-4 χρόνια.
Αναλυτικά όσα είπε ο ισχυρός άνδρας του Παναθηναϊκού:
«Πώς είμαι; Έχετε ακούσει ποτέ κανέναν να λέει “είμαι τέλεια”; Είμαι καλά. Όλα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα, αλλά είμαι μια χαρά. Όπως θυμάστε, ήταν ένα σπουδαίο στοίχημα να προσπαθήσω να αλλάξω το mindset του Παναθηναϊκού, ώστε ο κόσμος να είναι ξανά δίπλα μας και η ομάδα να έχει καλύτερα αποτελέσματα. Την τελευταία φορά που βρεθήκαμε, ήμασταν πρωταθλητές Ευρώπης και πρωταθλητές Ελλάδας. Μετά πήγαμε στο Final Four στο Άμπου Ντάμπι. Δυστυχώς, ένα παιχνίδι πήγε στραβά και δεν καταφέραμε να πάμε στον τελικό.
Φέτος, παρότι είχαμε υψηλές προσδοκίες, έτυχαν πολλά στραβά. Θα τα πω εν συντομία. Είχαμε κάποιους τραυματισμούς στην αρχή της σεζόν. Και όχι μόνο στην αρχή. Μεσούσης της σεζόν με τον Ναν, στο τέλος με τον Σλούκα. Ο Κώστας είναι η καρδιά και το μυαλό στις κρίσιμες στιγμές. Οπότε ποτέ δεν είχαμε τη δυνατότητα να δούμε την ομάδα να παίζει όλη μαζί, άρα δεν ξέρουμε πραγματικά τις δυνατότητές της. Το καλοκαίρι υπήρχαν οι εθνικές ομάδες, είχαμε το τουρνουά στην Αυστραλία, ήταν λίγο από όλα. Αλλά δεν νομίζω ότι αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο. Έχουμε σούπερ παίκτες, που είναι πάντα έτοιμοι.
Κοιτάξτε, δεν νομίζω ότι η περσινή σεζόν ήταν αποτυχία, αλλά επιτυχία, γιατί πρώτα απ’ όλα έχουμε το καλύτερο γήπεδο στην Ευρώπη. Ποτέ πριν ο Παναθηναϊκός δεν είχε δικό του γήπεδο. Επενδύσαμε δεκάδες εκατομμύρια και όποιος το έχει δει έχει μείνει έκπληκτος. Νομίζω ότι είναι μεγάλη επιτυχία να έχουμε για πρώτη φορά το δικό μας σπίτι. Να έρχονται οικογένειες, οπαδοί, να εξαντλούνται σε δευτερόλεπτα τα εισιτήρια διαρκείας. Να μας παίρνουν από όλη την Ελλάδα και να ζητούν ένα εισιτήριο. Προφανώς κάνουμε κάτι καλά.
Το μπάσκετ, αυτό καθ’ αυτό, είναι το πιο σημαντικό κομμάτι. Από μπασκετική σκοπιά, περίμενα κάτι καλύτερο. Αλλά είχαμε κάποια εμπόδια στον δρόμο και τα αποτελέσματα ήταν αυτά. Η σειρά με τη Βαλένθια… δεν θα έλεγα ότι ήταν τρελή, θα χρησιμοποιούσα μια χειρότερη λέξη, αλλά είμαστε on camera. Ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να χρειαστεί να πάω πίσω στα δικαστήρια. Υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν να αναπνεύσω λάθος για να με στείλουν στο δικαστήριο και να μου επιβληθεί πρόστιμο. Φυσικά θα ήθελα να δω τον Παναθηναϊκό στο Final Four, ειδικά από τη στιγμή που έγινε στο γήπεδό μας. Η ζωή συνεχίζεται. Όμως ναι, ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους αλλάξαμε ταχύτητα φέτος.
Αυτό εξαρτάται από τον προπονητή που έχεις. Αν μου επιτρέπετε, θα χρησιμοποιήσω κάποια παραδείγματα προπονητών από το κορυφαίο επίπεδο. Ο Ίβκοβιτς, ένας από τους καλύτερους προπονητές όλων των εποχών. Όμως δεν μπορούσε να κοουτσάρει ομάδες γεμάτες αστέρες. Μπορούσε να πάρει νεαρούς και να τους εκτοξεύσει. Άλλοι προπονητές, όπως ο Αταμάν ή ο Ομπράντοβιτς -εντάξει, ο Ομπράντοβιτς μπορεί να κάνει τα πάντα- αυτοί οι δύο μπορούν να πάρουν μια ομάδα γεμάτη αστέρες και να βγάλουν το καλύτερο από αυτούς, να παίξουν απίθανο μπάσκετ. Ο Πίνι Γκέρσον στο παρελθόν, ομοίως.
Νομίζω ότι αυτή η σεζόν ήταν απλώς ατυχής. Δεν νομίζω ότι ήταν μια σεζόν μάθημα, ότι μας έμαθε κάτι. Ένα από τα πράγματα που δεν μου άρεσαν φέτος ήταν ότι δεν υπήρχε πλήρης στήριξη στο προπονητικό επιτελείο από όλους, όλη τη σεζόν. Η ομάδα σε χρειάζεται περισσότερο στις ήττες. Τότε χρειάζεσαι την υποστήριξη. Όλοι με ρωτούσαν γιατί στηρίζω τόσο πολύ τον Αταμάν. Πρώτον, ο Έργκιν είναι ένας εκπληκτικός επαγγελματίας. Μου έφερε το ευρωπαϊκό. Και ξέρω ότι αν είχε την πλήρη και καθολική υποστήριξη, ίσως τα αποτελέσματα να ήταν διαφορετικά.
Δεν διαλέγω εγώ τους παίκτες. Από το 2012 που ανέλαβα, ο μοναδικός παίκτης που έχω επιβάλει στην ομάδα ήταν ο Τζέισον Καπόνο το 2013. Ποτέ δεν εμπλέκομαι με τις μεταγραφές. Φυσικά κάθε χρόνο υπάρχει ένα μπάτζετ και ο κάθε προπονητής το αξιοποιεί αναλόγως.
Κάποιος που εμπιστεύομαι πολύ μου είπε ότι ο Σάρας είπε: “η καλύτερη ομάδα για να δουλέψεις είναι ο Παναθηναϊκός, γιατί ο Γιαννακόπουλος είναι ο μοναδικός πρόεδρος που δεν εμπλέκεται”. Δεν μπλέκομαι ποτέ. Δεν ξέρω μπάσκετ. Το μόνο που ξέρω είναι τα τρίποντα. Μόνο αυτά μου αρέσουν. Για μένα ο Αλβέρτης είναι ο καλύτερος παίκτης του κόσμου για πάντα.
Μου αρέσει πολύ ο Γιανάι. Δεν μπορώ να πω ποια είναι πραγματικά η δουλειά του προέδρου. Ο καθένας έχει τη δική του τακτική. Η Χάποελ είναι νέα ομάδα. Όλοι μαζεύουν εμπειρίες. Ίσως στο μέλλον να αλλάξει κάτι, ίσως όχι. Μόνο τα αποτελέσματα μιλάνε.
Τα καρποφόρα δέντρα βαράνε πάντα. Από αυτό το δέντρο δεν θα πάρεις ελιές. Οπότε δεν υπάρχει λόγος να πας να το χτυπήσεις. Ένα υγιές δέντρο, που είναι γεμάτο ελιές, σε αυτό θα επιτεθείς. Ο Παναθηναϊκός είναι ένας σύλλογος-γίγαντας στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Έχει αποδείξει υπό πολλές συνθήκες -με μικρό ή μεγάλο μπάσκετ– ότι θα είναι ζωντανός.
Για να είμαι ειλικρινής, ο Παναθηναϊκός δεν παίρνει πολύ από τον χρόνο μου. Είμαι εκεί για να λύνω προβλήματα. Αυτή είναι η δουλειά μου. Κάθομαι στο γραφείο μου περιμένοντας ένα τηλεφώνημα ή την πόρτα να χτυπήσει. Το κλειδί της επιτυχίας είναι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που εμπιστεύεσαι. Ανθρώπους που ξέρουν τη δουλειά, αλλά και καλούς χαρακτήρες. Μόλις αντιληφθείς ποιο είναι το πρόβλημα, μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Αν συνεχίζει να μεγαλώνει…
Αν δείξεις στους ανθρώπους γύρω σου ότι «όσο μου λες την αλήθεια, τα περισσότερα αν όχι όλα τα λάθη μπορούν να λυθούν», τότε χτίζεις εμπιστοσύνη και από τις δύο πλευρές. Και η εμπιστοσύνη είναι το παν. Και η αλήθεια. Όταν γνωρίζω κάποιον, στην προσωπική ή επαγγελματική ζωή λέω ότι «το στομάχι μου, ειδικά τώρα που έχω πάρει κιλά, μπορεί να αντέξει τα πάντα». Αν μου πεις όμως ότι σε αυτό το πακέτο υπάρχουν 16 αντί για 17 τσιγάρα, θα ξεσπάσει ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. Αν μου πεις το χειρότερο πράγμα στον κόσμο, είμαι οκ, ας κάτσουμε κάτω κι ας βρούμε τη λύση. Αν τους δείξεις ότι δεν θα ξεσπάσει ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος ακόμα κι αν έχουν κάνει το πιο ηλίθιο πράγμα, αρχίζεις να χτίζεις πάνω στους ανθρώπους. Αν μου πεις όμως ακόμα κι ένα αθώο ψέμα, έφυγες. Η αλήθεια κερδίζει χρόνο.
Το 2010 υπήρχε κρίση στην Ελλάδα. Δεν απολύσαμε κανέναν υπάλληλο, δεν μειώσαμε κανέναν μισθό, ενώ πολυεθνικές έφευγαν από την Ελλάδα ή ελληνικές εταιρίες έκοβαν τους μισθούς. Έχει να κάνει με το μέσα σου. Πρέπει να βάζεις προτεραιότητες. Με ρωτούσαν πώς γίνεται να μειώνεται το μπάτζετ της ομάδας. Όμως τι να έβαζα πιο πάνω, το χαμόγελο των οπαδών, που είναι πολύ σημαντικό, ή τη διαβίωση και την πραγματική ζωή ανθρώπων που έχουν ανάγκη αυτή τη δουλειά; Και νομίζω ότι οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζομαι, θα πέθαιναν για μένα. Ίσως να ακούγεται σαν μεγάλη κουβέντα, αλλά θα έπεφταν στις ράγες για μένα. Και για όλη την οικογένεια.
Υπάρχουν στιγμές που πρέπει να απομονωθείς, να σκεφτείς το πρόβλημα, να καταστρώσεις μια τακτική. Υπάρχουν άλλες στιγμές που πρέπει να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα εκείνη τη στιγμή, γιατί καταλαβαίνεις ότι αν το αφήσεις, θα μεγαλώσει.
Όχι, πιστέψτε με, πιστέψτε με, εδώ είναι ένα μέρος που λύνει προβλήματα. Κοιτάξτε, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν και άλλοι που δεν πιστεύουν. Εγώ πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει ενεργειακούς πόλους. Δεν θα εμβαθύνω σε αυτό. Υπάρχουν περιοχές στην Ελλάδα, όπως οι Δελφοί, το Σούνιο, η Δήλος, που υποθετικά, για άλλους δηλαδή, γιατί για εμένα είναι δεδομένο, η ενέργεια είναι διαφορετική. Όταν περνάω το Λαύριο και φτάνω προς το Σούνιο, νιώθω και βλέπω τον εαυτό μου να αλλάζει μέσα μου.
Δεν θα σας πω το καλύτερο, γιατί δεν είναι για να ειπωθεί στην κάμερα. Έχει να κάνει με το χθεσινό μου θέμα. Το 2020 είχα πολλαπλά εμφράγματα. Πήγα και γύρισα τέσσερις φορές. Είδα το λευκό φως. Ήρθα εδώ, πέρασα τρία χρόνια. Άλλαξα τελείως ως άνθρωπος, ως χαρακτήρας, είδα τη ζωή διαφορετικά. Και πιστεύω ότι η ενέργεια αυτών των 10 εκατοστών (σ.σ. έδειχνε το γνωστό λευκό τραπεζάκι με τις δύο καρέκλες). Κοιτάξτε πού είναι ο Φρι, είναι στην καρέκλα έτσι; Αυτή η καρέκλα εκεί. Ο Φρι είναι πιο έξυπνος από μένα.
Τον Έργκιν τον αγαπούσα, τον αγαπώ και τον αγαπώ για πάντα. Νομίζω ότι είναι ο ντάλε κουάλε χαρακτήρας μου στο μπάσκετ. Έχουμε τα ίδια πιστεύω, την ίδια ψυχοσύνθεση. Κατά τη διάρκεια της σεζόν υπήρχαν αμφιβολίες. Κόσμος έλεγε ότι θα έπρεπε να τον έχω αλλάξει νωρίτερα, δεν θα το έκανα ποτέ αυτό. Την ημέρα που πήγα να τον συναντήσω ήταν μία από τις πιο δύσκολες ημέρες της μπασκετικής μου διαδρομής, γιατί είναι φίλος μου. Στο τέλος της ημέρας πήρα την απόφαση που θεωρούσα επιχειρηματικά καλύτερη. Αλλά μου ήταν πολύ δύσκολο. Φανταστείτε να πρέπει να σταματήσετε μια σχέση με κάποιον που πιστεύετε ότι έχει πολύ μικρότερο μερίδιο ευθύνης για τα αποτελέσματα της χρονιάς από ό,τι θεωρούν όλοι. Ο Έργκιν ήρθε πολύ κοντά στην ομάδα. Δέθηκε με μένα, με τον κόσμο, με τους ανθρώπους στα αποδυτήρια.
Δεν θα ήθελα να δω τα μεγάλα κλαμπ της Ευρώπης να χωρίζονται σε διάφορες λίγκες. Όμως δεν θα μπω σε βάθος σε αυτό γιατί δεν ξέρω πώς θα καταλήξουν τα πράγματα. Από επιχειρηματική σκοπιά το NBA Europe θα πάει το μπάσκετ στο επόμενο επίπεδο. Δυστυχώς, η προηγούμενη διοίκηση -ο Θεός να την κάνει διοίκηση- του Τζόρντι (Μπερτομέου), αν λέω σωστά το όνομά του, δεν εξερεύνησε τίποτα. Απλά καθόταν εκεί και ήταν το αφεντικό του αθλήματος. Αυτό άφησε το μπάσκετ πολύ πίσω.
Όταν σου πετούν μικρές πέτρες, τότε παίρνεις βράχους και ευτυχώς σε αυτή την περιοχή έχει πολλούς, τους παίρνεις και τους πετάς πίσω. Δράση, αντίδραση. Η αντίδραση δεν μπορεί να είναι ποτέ λανθασμένη. Και είναι διαφορετικό να χρησιμοποιείς την αλήθεια και διαφορετικό τα ψέματα. Προσπάθησα να κάνω χιούμορ, τους προκάλεσα να παίξουμε μονό, να μαζέψουμε λεφτά και να τα στείλουμε σε ένα ορφανοτροφείο. Είπαν όχι.
Έφτιαξα κασκόλ, μισό Παναθηναϊκός, μισό Ολυμπιακός, γράφοντας από πίσω όχι στη βία. Τους κάλεσα, τους ζήτησα να έρθουν στο γήπεδο, να τα φορέσουμε και να καθίσουμε μαζί και μου είπαν λυπούμαστε, ο οργανισμός και οι υποστηρικτές μας δεν είναι έτοιμοι να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο. Σε προσωπικό επίπεδο συνήθιζα να τους στέλνω σαμπάνια σε κάθε ονομαστική εορτή, κάθε Χριστούγεννα.
Όταν γεννήθηκαν τα παιδιά τους, άκουσα ότι έβγαλαν έξω από το νοσοκομείο τα φυτά που τους είχα στείλει γιατί νόμιζαν ότι είχα βάλει μικρόφωνο. Δεν υπάρχει θέληση στην άλλη μεριά. Εγώ είμαι έτοιμος να καθίσω στο ίδιο τραπέζι, το έχω πει πολλές φορές. Ένας από αυτούς μου επιτέθηκε με φυσική βία μπροστά στον Αναπληρωτή Υπουργό Αθλητισμού.
Θα σας πω κάτι, το Νο. 1 πράγμα στη ζωή είναι η αγάπη. Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις στα παιδιά σου είναι να τα αγαπάς, να μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον όπου υπάρχει αγάπη. Σε αγαπούν οι γονείς σου, οι θείοι σου, τα αδέρφια σου. Όταν εισπράττεις αγάπη, είναι η μεγαλύτερη ασπίδα στη ζωή. Αυτό σου δίνει τη δυνατότητα να προχωράς μπροστά και να μην έχεις κανένα θέμα. Να είσαι έτοιμος να βοηθήσεις τον διπλανό σου. Παιδιά που έχουν μεγαλώσει με αγάπη.
Παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε σπίτια με δικηγόρους, με αδέρφια να πηγαίνουν απέναντι σε αδέρφια, αδερφές απέναντι σε πατεράδες, παιδιά απέναντι στον πατέρα. Πάντα είναι μαζί στο γήπεδο, θα το δείτε, και υπάρχει μία φήμη ότι ρωτάει ο ένας τον άλλον γιατί είναι μπροστά το δικό μου όνομα στις εφημερίδες και όχι το δικό σου. Είναι διαφορετικό. Τους κατανοώ και η ψυχολογία λέει ότι πρέπει να μπαίνεις στα παπούτσια του άλλου ατόμου για να τον καταλάβεις. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί έχουν το Σύνδρομο της Στοκχόλμης απέναντί μου. Προσπαθώ να καταλάβω ειλικρινά γιατί.
Κοιτάξτε, (σσ. με τον Βαγγέλη Μαρινάκη) έτυχε να σπουδάζουμε μαζί μία περίοδο και να ζούμε κοντά. Έχουμε μία σχέση αλληλοσεβασμού, αλλά δυστυχώς είναι στη λάθος ομάδα. Υποστηρίζει τη λάθος ομάδα.
Ο Ολυμπιακός είναι αντίπαλός μας; Ουάου. Οκ. Δεν υπάρχει αντιπαλότητα στο μπάσκετ. Ναι, οι οπαδοί του Ολυμπιακού έμαθαν τα τελευταία δέκα χρόνια ότι η μπάλα του μπάσκετ είναι πορτοκαλί και όχι ασπρόμαυρη. Πριν 10 χρόνια πηγαίναμε στο γήπεδο του Ολυμπιακού και ακούγαμε να φωνάζουν «οφσάιντ, οφσάιντ». Δεν υπάρχει επιθυμία (σσ. για ειρήνη) από την άλλη πλευρά».
