Η ελευθερία του λόγου δεν αποτελεί απλώς μια θεωρητική έννοια, αλλά ένα ζωτικής σημασίας στοιχείο για μια ζωντανή κοινωνία. Αυτή η θεμελιώδης αρχή είναι ο πυλώνας μιας υγιούς δημοκρατίας.
Το δικαίωμα στην κριτική, ακόμα και όταν είναι οξεία και συγκρουσιακή, είναι το οξυγόνο της δημοκρατίας. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια ανησυχητική διολίσθηση, καθώς οι θεσμοί συχνά αδυνατούν να διακρίνουν τα όρια και να αποφεύγουν λανθασμένες αποφάσεις.
Ωστόσο, ο χρόνος αποδεικνύεται ο καλύτερος κριτής, και έτσι φτάνουμε στο σημείο το ευρωπαϊκό νομικό κεκτημένο να αποκαθιστά τα αυτονόητα. Οι θεσμικές εξελίξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο δείχνουν ότι το κράτος αναγνωρίζει τα λάθη του και παραδέχεται την παραβίαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Μια πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) αναγνώρισε παραβίαση του άρθρου 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην περίπτωση ποινικής καταδίκης δύο πρώην δημάρχων για συκοφαντική δυσφήμιση. Αυτή η απόφαση αποτελεί μια ακόμα καταδίκη της Ελλάδας για παραβίαση της ελευθερίας της έκφρασης.
Η απόφαση επιδικάζει χρηματική αποζημίωση στους προσφεύγοντες και τους δίνει το δικαίωμα να ζητήσουν την επανάληψη της διαδικασίας στον Άρειο Πάγο, ώστε να απαλλαγούν από την ποινική καταδίκη. Η ελευθερία της έκφρασης προστατεύεται πλέον με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα: η φωνή των πολιτών δεν φιμώνεται.
Η ελευθερία της έκφρασης είναι μια διαρκής διαπραγμάτευση και η μεγαλύτερη πρόκληση του 21ου αιώνα είναι η προστασία της από τον αυταρχισμό, χωρίς να επιτραπεί η εργαλειοποίησή της για την υπονόμευση της δημοκρατίας.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
