Για τον Φίλιππο Αλαβέρα και τη σύντροφό του, Ελίζαμπεθ Κας Καντί, το ταξίδι δεν μετριέται με τα χιλιόμετρα που διανύει κανείς, αλλά με τις εικόνες, τους ανθρώπους και τις εμπειρίες που συναντά στη διαδρομή. Οι δυο τους έχουν διαλέξει έναν διαφορετικό τρόπο να γνωρίζουν τον κόσμο, περπατώντας για ώρες, διασχίζοντας βουνά, οροπέδια, δάση και απομακρυσμένα χωριά, σε διαδρομές που συχνά χρειάζονται αρκετές ημέρες για να ολοκληρωθούν.
Ο Φίλιππος, εικονολήπτης στο επάγγελμα, έχει μάθει να καταγράφει μέσα από τον φακό του πρόσωπα, γεγονότα και εικόνες. Στην πεζοπορία, όμως, αναζητά κάτι άλλο: την προσωπική επαφή με τη φύση και την ελευθερία που δίνει το περπάτημα. Η Ελίζαμπεθ, με καταγωγή από την Αγγλία, εργάζεται ως τελετάρχης γαμήλιων τελετών και ήταν εκείνη που του μετέδωσε την αγάπη για τις μεγάλες πεζοπορικές διαδρομές.
«Για μένα, σε κάθε πεζοπορία δεν είναι τόσο ο προορισμός όσο το ταξίδι», λέει ο Φίλιππος Αλαβέρας, μιλώντας στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Η πιο πρόσφατη μεγάλη κοινή τους εμπειρία ήταν η διάσχιση ενός τμήματος του περίφημου Lycian Way, του μονοπάτια της αρχαίας Λυκίας, στη νοτιοδυτική Τουρκία. Μέσα σε δέκα ημέρες περπάτησαν περίπου 220 χιλιόμετρα, από την περιοχή του Φετιγιέ μέχρι το Κας, ακολουθώντας μία από τις γνωστότερες πεζοπορικές διαδρομές της Μεσογείου.
Η συνολική διαδρομή εκτείνεται σε εκατοντάδες χιλιόμετρα, από την περιοχή του Ολουτενίζ έως την Αττάλεια, περνώντας μέσα από τοπία ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, αρχαιολογικούς χώρους και οικισμούς που διατηρούν στοιχεία της ιστορίας της αρχαίας Λυκίας.
Το ζευγάρι επέλεξε να κάνει το ταξίδι χωρίς οργανωμένη ομάδα, μεταφέροντας στις πλάτες του τα απαραίτητα εφόδια. Ο καθένας κουβαλούσε σακίδιο βάρους περίπου οκτώ έως δέκα κιλών, ενώ ο καθημερινός προγραμματισμός περιλάμβανε πολύωρη πεζοπορία και διανυκτέρευση σε χωριά κατά μήκος της διαδρομής.
«Είναι μια πολύ απαιτητική διαδρομή. Υπάρχουν σημεία όπου μπορεί να περπατήσεις δέκα χιλιόμετρα και να αισθάνεσαι ότι έχεις διανύσει τριάντα», εξηγεί η Ελίζαμπεθ, επισημαίνοντας ότι η μορφολογία του εδάφους, οι υψομετρικές διαφορές και οι καιρικές συνθήκες καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη δυσκολία.
Όπως αναφέρει, η καλή φυσική κατάσταση είναι απαραίτητη, όμως εξίσου σημαντική είναι η ψυχική αντοχή. «Μετά την τρίτη ημέρα το σώμα αρχίζει να προσαρμόζεται. Χρειάζεται όμως να έχεις και τη δύναμη μέσα σου για να συνεχίσεις», σημειώνει.
Η ίδια έχει πραγματοποιήσει και άλλες μεγάλες πεζοπορίες στο εξωτερικό, μεταξύ των οποίων ένα τμήμα του γνωστού Camino de Santiago, ξεκινώντας από το Πόρτο της Πορτογαλίας και καταλήγοντας στην Ισπανία, καλύπτοντας περίπου 200 χιλιόμετρα σε οκτώ ημέρες.
Οι συναντήσεις που δεν ξεχνιούνται
Πέρα από τη φυσική ομορφιά και τις δυσκολίες, εκείνο που εντυπωσίασε ιδιαίτερα τον Φίλιππο και την Ελίζαμπεθ ήταν η φιλοξενία των κατοίκων στα μικρά χωριά της Τουρκίας.
Μία από τις συναντήσεις τους εξελίχθηκε μάλιστα σε μια ιδιαίτερα συγκινητική ανθρώπινη στιγμή.
Καθώς περπατούσαν σε ένα απομονωμένο οροπέδιο, σε υψόμετρο μεγαλύτερο των 400 μέτρων, ένα αυτοκίνητο σταμάτησε δίπλα τους. Ο οδηγός, που ταξίδευε με την οικογένειά του, αναζητούσε πληροφορίες για μια κοντινή παραλία. Όταν ο Φίλιππος του εξήγησε ότι δεν ήταν από την περιοχή και πως ήταν Έλληνας, η αντίδρασή του τον αιφνιδίασε.
«Μόλις του είπα ότι είμαι Έλληνας, δάκρυσε και με αγκάλιασε. Άρχισε να μου μιλάει ελληνικά», θυμάται.
Όπως τους εξήγησε ο άνθρωπος που συνάντησαν, καταγόταν από οικογένεια μουσουλμάνων της Κρήτης που είχε εγκατασταθεί στην Τουρκία στο πλαίσιο της ανταλλαγής των πληθυσμών.
«Συγκινήθηκα τόσο πολύ που δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ», λέει ο Φίλιππος, περιγράφοντας τη συνάντηση που έφερε κοντά δύο αγνώστους μέσα από την κοινή ιστορική μνήμη.
Σε άλλη περίπτωση, όταν τους βρήκε το σκοτάδι και δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν διαμονή στο σημείο όπου είχαν φτάσει, ένας ιδιοκτήτης καταλύματος προσφέρθηκε να τους παραλάβει με το αυτοκίνητό του. Τους βοήθησε να προμηθευτούν φαγητό και τους μετέφερε σε κατάλυμα που βρισκόταν αρκετά χιλιόμετρα μακριά.
«Η φιλοξενία που συναντήσαμε στα ορεινά χωριά ήταν πραγματικά συγκινητική», επισημαίνει ο Φίλιππος.
Στη διάρκεια της πεζοπορίας τους είχαν επίσης την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά σημαντικά μνημεία της αρχαίας Λυκίας και περιοχές με έντονο το αποτύπωμα του ελληνικού πολιτισμού, όπως τα Πάταρα, η Ξάνθος και το Λεβίσι, το εγκαταλελειμμένο χωριό κοντά στο Φετιγιέ.
Η Ρόδος μπορεί να γίνει προορισμός πεζοπορικού τουρισμού
Η εμπειρία τους στην Τουρκία έδωσε στο ζευγάρι την ευκαιρία να διαπιστώσει πώς ένα οργανωμένο δίκτυο πεζοπορικών διαδρομών μπορεί να προσελκύσει επισκέπτες από ολόκληρο τον κόσμο.
Το Lycian Way, που σχεδιάστηκε και σηματοδοτήθηκε από τη Βρετανίδα Κέιτ Κλόου το 1999, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αξιοποίησης παλιών μονοπατιών για την ανάπτυξη του εναλλακτικού τουρισμού. Το δίκτυο, μαζί με τις επεκτάσεις και τις εναλλακτικές διαδρομές του, φτάνει σήμερα περίπου τα 760 χιλιόμετρα.
«Όταν ξεκινήσαμε, στις οκτώ το πρωί, στην αφετηρία του μονοπατιού βρίσκονταν περίπου εκατό άνθρωποι από διάφορες χώρες του κόσμου», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Φίλιππος.
Η εικόνα αυτή τον έκανε να σκεφτεί τις δυνατότητες που διαθέτει η Ρόδος, ένα νησί με πλούσια φυσική ομορφιά, ορεινούς όγκους και δεκάδες διαδρομές, οι οποίες παραμένουν άγνωστες σε μεγάλο μέρος των επισκεπτών του.
«Η Ρόδος δεν είναι μόνο οι παραλίες της. Υπάρχουν μέρη στο νησί που νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε άλλη ήπειρο», τονίζει.
Ο ίδιος, μαζί με την Ελίζαμπεθ και μια παρέα φίλων, πραγματοποιεί συστηματικά πεζοπορίες στη Ρόδο από το φθινόπωρο μέχρι την άνοιξη. Συνήθως επιλέγουν μία διαδρομή την εβδομάδα, διάρκειας τριών ή τεσσάρων ωρών, εξερευνώντας διαφορετικές περιοχές του νησιού.
Ανάμεσα στις αγαπημένες τους διαδρομές είναι ο Ακραμύτης, από όπου η θέα απλώνεται σε μεγάλο μέρος της δυτικής και νότιας Ρόδου, οι ορεινές περιοχές γύρω από την Αρνίθα, αλλά και η διαδρομή προς τον φάρο του Πρασονησίου.
«Μπορείς να αφήσεις το αυτοκίνητό σου στο Πρασονήσι και να περπατήσεις περίπου τρία χιλιόμετρα μέχρι τον φάρο. Αυτό που θα αντικρίσεις όταν φτάσεις σε αποζημιώνει», λέει.
Κατά τον Φίλιππο Αλαβέρα, το νησί έχει τις φυσικές προϋποθέσεις για να προσφέρει στους επισκέπτες του διαφορετική πεζοπορική διαδρομή κάθε ημέρα, για περισσότερο από μία εβδομάδα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ο πεζοπορικός τουρισμός αναπτύσσεται κυρίως εκτός της περιόδου αιχμής. Οι χαμηλότερες θερμοκρασίες του φθινοπώρου, του χειμώνα και της άνοιξης δημιουργούν ευνοϊκότερες συνθήκες για περπάτημα, ενώ τα τοπία αποκτούν διαφορετικά χρώματα.
«Στις πεζοπορίες μας συναντάμε πολλούς ξένους επισκέπτες ακόμη και τον Νοέμβριο. Το καλοκαίρι αποφεύγουμε τις μεγάλες διαδρομές λόγω της ζέστης. Η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι οι καλύτερες εποχές για να απολαύσεις πραγματικά τη φύση», σημειώνει.
Όπως υποστηρίζει, η ανάπτυξη οργανωμένων και κατάλληλα σηματοδοτημένων διαδρομών θα μπορούσε να δώσει μια ουσιαστική ευκαιρία για την επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου στη Ρόδο, προσελκύοντας επισκέπτες που ενδιαφέρονται για τη φύση, την άσκηση και την ιστορία.
Το πρώτο βήμα είναι το σημαντικότερο
Ο Φίλιππος και η Ελίζαμπεθ επιμένουν ότι η πεζοπορία δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε αθλητές ή ανθρώπους με εξαιρετική φυσική κατάσταση.
«Να ξεκινήσει αμέσως», απαντά ο Φίλιππος όταν ερωτάται τι θα έλεγε σε κάποιον που θέλει να ασχοληθεί με την πεζοπορία, αλλά διστάζει λόγω ηλικίας, βάρους ή έλλειψης φυσικής κατάστασης.
Η συμβουλή του είναι να επιλέξει αρχικά μια εύκολη διαδρομή, προσαρμοσμένη στις δυνατότητές του, και σταδιακά να αυξάνει τη διάρκεια και τη δυσκολία.
Η Ελίζαμπεθ, πάντως, δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ασφάλεια: «Ποτέ δεν πηγαίνουμε μόνοι μας, ιδιαίτερα όταν δεν γνωρίζουμε τη διαδρομή. Πάντα ενημερώνουμε κάποιον για το πού θα πάμε, πόση ώρα υπολογίζουμε ότι θα χρειαστούμε και πότε θα επιστρέψουμε», επισημαίνει.
Σημαντικό θεωρεί επίσης να έχουν οι πεζοπόροι μαζί τους αρκετό νερό, λίγη τροφή, βασικό εξοπλισμό πρώτων βοηθειών και εφαρμογές προσανατολισμού στο κινητό τους, με διαθέσιμους χάρτες ακόμη και χωρίς σύνδεση στο διαδίκτυο.
Ο σωστός σχεδιασμός, η γνώση της διαδρομής και η αποφυγή επικίνδυνων περασμάτων είναι, όπως εξηγούν, βασικές προϋποθέσεις για μια ασφαλή και ευχάριστη εμπειρία.
Το επόμενο ταξίδι
Για τους δύο πεζοπόρους, η περιπέτεια στα μονοπάτια της αρχαίας Λυκίας δεν έχει ολοκληρωθεί.
Στα σχέδιά τους βρίσκεται η συνέχιση της διαδρομής από το Κας προς την Αττάλεια, την οποία σκοπεύουν να χωρίσουν σε ακόμη δύο ταξίδια, διάρκειας περίπου δέκα ημερών το καθένα.
Θέλουν να γνωρίσουν και τα πιο απομονωμένα τμήματα του μονοπατιού, εκεί όπου οι υποδομές διαμονής είναι περιορισμένες και οι πεζοπόροι χρειάζεται συχνά να μεταφέρουν μαζί τους σκηνή και πρόσθετες προμήθειες.
Ωστόσο, ο μεγαλύτερος στόχος τους δεν είναι μόνο να ολοκληρώσουν τη δική τους διαδρομή. Είναι να παρακινήσουν περισσότερους ανθρώπους να βγουν στη φύση και να γνωρίσουν, περπατώντας, τις ομορφιές του τόπου τους.
«Θα ήθελα η εμπειρία μας να αποτελέσει ένα έναυσμα για να αναπτυχθεί περισσότερο ο πεζοπορικός τουρισμός στη Ρόδο», τονίζει ο Φίλιππος Αλαβέρας.
Άλλωστε, όπως λέει, δεν χρειάζεται κανείς να ταξιδέψει εκατοντάδες χιλιόμετρα για να ζήσει μια ξεχωριστή εμπειρία. Μερικές φορές αρκεί να φορέσει τα κατάλληλα παπούτσια, να πάρει ένα σακίδιο και να ακολουθήσει ένα μονοπάτι λίγα χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του.
Γιατί, όπως έμαθαν ο Φίλιππος και η Ελίζαμπεθ στα εκατοντάδες χιλιόμετρα που έχουν περπατήσει, η μεγαλύτερη ανταμοιβή δεν βρίσκεται απαραίτητα στο τέλος της διαδρομής, αλλά σε όλα όσα συναντά κανείς μέχρι να φτάσει εκεί.
*Τα δικαιώματα των φωτογραφιών παραχωρήθηκαν από τον Φίλιππο Αλαβέρα
