Σε ηλικία 9 ετών, ο Γιάννης Σταύρου από την Κρήτη κρατά ζωντανό τον μπερντέ του Καραγκιόζη και διεκδικεί τον τίτλο του μικρότερου καραγκιοζοπαίχτη. Μαθητής της Δ΄ Τάξης του 14ου Δημοτικού Σχολείου Ρεθύμνου, μπήκε στον κόσμο του Θεάτρου Σκιών από τα πέντε του χρόνια.
Η πρώτη του επαφή με τον Καραγκιόζη έγινε στη Σάμο, όπου παρακολούθησε την παράσταση «Η Φάρμα» από το Θέατρο Σκιών Αθανασίου. Όπως θυμάται, η αντίδρασή του ήταν αυθόρμητη και γεμάτη παιδικό γέλιο.
«Η πρώτη μου σκέψη και τα συναισθήματα που ένιωσα ήταν συνεχόμενο γέλιο, καθώς ό,τι και να άκουγα γελούσα. Θυμάμαι ότι ήμουν με μία φίλη μου, οπότε το γέλιο ήταν διπλό» είπε χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι εκείνη η παράσταση δεν έμεινε μόνο ως ανάμνηση, αφού θέλησε να περάσει από τη θέση του θεατή σε εκείνη του ανθρώπου που κινεί τις φιγούρες.
Στα πέντε του χρόνια άρχισε να παίζει Καραγκιόζη και λίγο αργότερα είπε στους γονείς του ότι θέλει να γίνει καραγκιοζοπαίχτης. Η στιγμή αυτή συνδέθηκε και με ένα δώρο ιδιαίτερης σημασίας για εκείνον: τον δικό του μπερντέ.
«Μου πήραν δώρο για τα γενέθλιά μου ένα μπερντέ, δηλαδή ένα πανί θεάτρου σκιών, και η αλήθεια είναι ότι είχα καταχαρεί», ανέφερε ο 9χρονος Γιάννης Σταύρου, σημειώνοντας πως το δικό του πανί θεάτρου σηματοδότησε την αρχή μιας πορείας που βγήκε έξω από το σπίτι του, με παραστάσεις στο σχολείο, σε κάμπινγκ και σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Η πιο πρόσφατη ήταν στο Δημοτικό Κήπο Ρεθύμνου, στην 3η Γιορτή Παιδιού του «Χαμόγελου του Παιδιού», όπου παρουσίασε το έργο «Ο Καραγκιόζης τηλεπαρουσιαστής», με τη βοήθεια του Χανιώτικου Θεάτρου Σκιών.
Ο Γιάννης, πάντως, δεν θεωρεί δεδομένο ότι ο Καραγκιόζης θα γίνει το επαγγελματικό του μέλλον, αφού στα εννέα του χρόνια αφήνει ανοιχτές όλες τις επιλογές. «Μπορεί να γίνω ηθοποιός, μπορεί να το ‘χω σαν χόμπι. Μπορεί να γίνω ποδοσφαιριστής, ή μπορεί και να γίνω καραγκιοζοπαίχτης, δεν ξέρω. Θέλω όμως, να συνεχίσω να παίζω, γιατί το απολαμβάνω» είπε, προσθέτοντας ότι δεν βλέπει την τεχνολογία ως αντίπαλο του Καραγκιόζη.
Όπως εξηγεί, υπάρχουν παιδιά που ίσως να μην έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν μια παράσταση από κοντά και έτσι τη βλέπουν μέσα από τάμπλετ. Για τον ίδιο, όμως, η ζωντανή εμπειρία είναι διαφορετική. «Είναι πιο ωραία εμπειρία να το βλέπεις από κοντά» σημειώνει, τονίζοντας πως ο Καραγκιόζης, ως παραδοσιακή τέχνη, συνεχίζει να βρίσκει τον δρόμο του προς τα παιδιά.
«Ο Καραγκιόζης θεωρώ ότι αγαπιέται ακόμα, παρόλο που πλέον υπάρχουν τα τάμπλετ και τα κινητά» είπε αφοπλιστικά, προσθέτοντας ότι έχει μεγάλη αδυναμία και στον ίδιο τον ήρωα, ο οποίος τον κάνει να νιώθει όμορφα ακόμη κι όταν δεν έχει διάθεση ή είναι στεναχωρημένος. Από τους αγαπημένους του χαρακτήρες ξεχωρίζει και ο Μπάρμπα-Γιώργος, καθώς, όπως λέει, η ομιλία, η συμπεριφορά και ο χαρακτήρας του τού «θυμίζει την Ελλάδα».
Όσο για την αγαπημένη του παράσταση, είναι οι «Βάτραχοι» του Ευγένιου Σπαθάρη, μια διασκευή της κωμωδίας του Αριστοφάνη, στην οποία «τη θέση του Αισχύλου παίρνει ο Μίκης Θεοδωράκης και τη θέση του Ευριπίδη, ο Μάνος Χατζιδάκις».
Ο Γιάννης ίσως να μην ξέρει ακόμη αν στην ενήλικη ζωή του θα ασχοληθεί επαγγελματικά με τον Καραγκιόζη. Σε αυτή την ηλικία, όμως, το ζητούμενο είναι η δημιουργικότητά του και η αγάπη του για τον ήρωα που θέλει να έχει στη ζωή του, κάτι που δείχνει με χαρά στους φίλους του και στο ολοένα και μεγαλύτερο κοινό του.
Και εκεί, ίσως, βρίσκεται η δύναμη του Καραγκιόζη: στην άμεση επικοινωνία και στο σμίξιμο των ανθρώπων, μπροστά στο λευκό πανί που ζωντανεύει κάθε φορά με το φως και γίνεται ο μπερντές του.
Ουρανία Μωραΐτη
Τη φωτογραφία πραχώρησε ο πατέρας του Γιάννη, Δημήτρης Σταύρου
