Μια απλή βόλτα μπορεί να μην αρκεί όσο μεγαλώνουμε, αν ο ρυθμός δεν είναι ο κατάλληλος. Το ζωηρό περπάτημα φαίνεται να βοηθά περισσότερο τους μεγαλύτερους ενήλικες με μειωμένη σωματική αντοχή και λειτουργικότητα από έναν χαλαρό περίπατο.
Κλινική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο PLOS One δίνει ενθαρρυντικές, αν και όχι οριστικές, ενδείξεις. Το πιο ζωηρό περπάτημα φαίνεται να βοηθά τους μεγαλύτερους ενήλικες με μειωμένη σωματική αντοχή και λειτουργικότητα (σωματική ευπάθεια) περισσότερο από έναν χαλαρό περίπατο.
Η ευπάθεια (frailty) περιγράφει μια κατάσταση στην οποία ο οργανισμός διαθέτει λιγότερες αντοχές και δυσκολεύεται περισσότερο να ανταποκριθεί σε επιβαρύνσεις, όπως μια ασθένεια. Μπορεί να εκδηλώνεται με αδυναμία, εύκολη κόπωση, πιο αργό βάδισμα και περιορισμένη δραστηριότητα.
Δεν είναι απλώς ένα άλλο όνομα για τα γηρατειά. Αφορά το πόσο καλά λειτουργεί το σώμα και επηρεάζει την αυτονομία στην καθημερινότητα. Γι’ αυτό, ακόμη και μια μικρή βελτίωση στην ικανότητα βάδισης μπορεί να έχει ουσιαστική αξία.
Στη μελέτη συμμετείχαν 165 άνθρωποι που ζούσαν σε συγκροτήματα κατοικιών για ηλικιωμένους κοντά στο Σικάγο. Από αυτούς, 105 ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα και συμπεριλήφθηκαν στην τελική ανάλυση. Η μέση ηλικία τους ήταν 79 έτη και όλοι είχαν ευπάθεια ή βρίσκονταν σε ένα προηγούμενο, ηπιότερο στάδιο.
Για 16 εβδομάδες, περπατούσαν επί 45 λεπτά, τρεις φορές την εβδομάδα, με επίβλεψη από μέλος της ερευνητικής ομάδας. Η μία ομάδα ακολουθούσε χαλαρό ρυθμό, ενώ η άλλη περπατούσε πιο γρήγορα, καταβάλλοντας μεγαλύτερη σωματική προσπάθεια.
Περίπου το 70% όσων περπατούσαν ζωηρά μετακινήθηκε σε ηπιότερη κατηγορία ευπάθειας, έναντι περίπου 46% στην ομάδα του χαλαρού περιπάτου. Αυτό σηματοδοτεί βελτίωση αλλά όχι ότι όλοι απαλλάχθηκαν πλήρως από τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν.
Η ομάδα του πιο γρήγορου περπατήματος παρουσίασε επίσης μεγαλύτερη βελτίωση στη συνηθισμένη ταχύτητα βάδισης και στην απόσταση που μπορούσε να διανύσει μέσα σε έξι λεπτά. Δεν καταγράφηκε, ωστόσο, σαφής υπεροχή σε όλες τις μετρήσεις, όπως εκείνη της ισορροπίας.
Απαραίτητη είναι και η εξατομίκευση, καθώς 60 από τους 165 συμμετέχοντες δεν ολοκλήρωσαν τη μελέτη. Οι αποχωρήσεις ήταν περισσότερες στην ομάδα του γρήγορου περπατήματος, ενώ οι περισσότεροι που αποχώρησαν είχαν μειωμένη σωματική λειτουργικότητα εξαρχής.
Όταν οι ερευνητές συνυπολόγισαν στατιστικά τα δεδομένα που έλειπαν, το πλεονέκτημα του γρηγορότερου ρυθμού μειώθηκε. Επομένως, τα ευρήματα χρειάζονται επιβεβαίωση σε μεγαλύτερες μελέτες. Εξίσου σημαντικό είναι ότι οι περίπατοι γίνονταν με επίβλεψη. Τα αποτελέσματα δεν αποτελούν γενική οδηγία προς κάθε ενήλικα με αδυναμία ή δυσκολία στην κίνηση. Ο ρυθμός και η διάρκεια χρειάζεται να προσαρμόζονται στις δυνατότητες, τη φυσική κατάσταση και την υγεία κάθε ατόμου, με κατάλληλη καθοδήγηση και κατόπιν έγκρισης του γιατρού.
* Πηγή: Vita
