Ο όγκος εγκεφάλου αποτελεί μια ανώμαλη συσσώρευση κυττάρων που αναπτύσσονται εντός του εγκεφάλου ή στις γύρω δομές του. Οι όγκοι διακρίνονται σε πρωτοπαθείς και δευτεροπαθείς (μεταστάσεις), καθώς και σε καλοήθεις και κακοήθεις. Οι καλοήθεις όγκοι συνήθως εξελίσσονται πιο αργά, ενώ οι κακοήθεις τείνουν να αναπτύσσονται γρήγορα και να επηρεάζουν γειτονικούς ιστούς. Η συμπτωματολογία και η νευρολογική κατάσταση των ασθενών, καθώς και η κατάλληλη νευροχειρουργική αντιμετώπιση, εξαρτώνται κυρίως από τη θέση και τον ρυθμό ανάπτυξης του όγκου.
Οι καλοήθεις όγκοι μπορεί να απαιτούν χειρουργική επέμβαση εάν ασκούν πίεση σε κρίσιμες περιοχές του εγκεφάλου. Οι κύριοι τύποι καλοήθων όγκων περιλαμβάνουν το μηνιγγίωμα, το σβάννωμα και το αδένωμα υπόφυσης, ενώ οι κακοήθεις περιλαμβάνουν το γλοίωμα και το μυελοβλάστωμα. Η κληρονομικότητα και η έκθεση σε ακτινοβολία είναι παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξή τους.
Τα πιο συχνά συμπτώματα περιλαμβάνουν πονοκεφάλους, ζάλη, διαταραχές στην όραση, κρίσεις επιληψίας και αλλαγές στη μνήμη. Η διάγνωση περιλαμβάνει λεπτομερή ιατρικό ιστορικό, νευρολογική εξέταση και ειδικές απεικονιστικές εξετάσεις όπως η μαγνητική τομογραφία.
Η θεραπεία ενός όγκου εγκεφάλου προσαρμόζεται στις ανάγκες του κάθε ασθενούς, με τη χειρουργική αφαίρεση να είναι συχνά η πρώτη επιλογή. Μετά την επέμβαση, η ακτινοθεραπεία και η χημειοθεραπεία χρησιμοποιούνται για την καταπολέμηση των καρκινικών κυττάρων. Η ανάρρωση ποικίλει ανάλογα με την περίπτωση, και η παρακολούθηση συνεχίζεται με τακτικούς ιατρικούς ελέγχους.
