Την αποχώρησή της από τη θέση της προέδρου του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών ανακοίνωσε η Μαρία Καρυστιανού, καταγγέλλοντας ανοιχτά ότι βρέθηκε αντιμέτωπη με συστηματική υπονόμευση του έργου της εκ των έσω.
Παρότι υπέβαλε την παραίτησή της, οι αιχμές που αφήνει για τη στάση μελών του Διοικητικού Συμβουλίου είναι ιδιαίτερα σοβαρές και αγγίζουν τόσο τη διαχείριση των οικονομικών του Συλλόγου όσο και τη διεθνή ανάδειξη της υπόθεσης των Τεμπών.
Σε μακροσκελή και αιχμηρή ανάρτησή της, η κ. Καρυστιανού κάνει λόγο για «συνεχείς τρικλοποδιές» και για κλίμα εσωτερικού διχασμού, τονίζοντας ότι αναγκάστηκε επί μακρόν να σιωπά, προκειμένου –όπως σημειώνει χαρακτηριστικά– να μη φέρει σε δύσκολη θέση άλλα μέλη του Συλλόγου, ειδικά σε ό,τι αφορά τη μη δημοσιοποίηση των οικονομικών στοιχείων. Όπως υποστηρίζει, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις της, υπήρξε άρνηση να δοθούν στη δημοσιότητα οι οικονομικές καταστάσεις, με αποτέλεσμα η ίδια να γίνεται αποδέκτης της κριτικής και της «λάσπης».
Παράλληλα, καταγγέλλει ότι αμφισβητήθηκε ακόμα και η παρουσία και οι παρεμβάσεις της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου –όπως τονίζει– ανέδειξε τις παραβιάσεις του κράτους δικαίου και την αποτυχία εφαρμογής της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων. «Αν είχε τηρηθεί το ευρωπαϊκό δίκαιο, τα παιδιά μας θα ζούσαν», επισημαίνει με νόημα.
Η παραίτηση ήρθε μετά από έντονη σύγκρουση που ξέσπασε στον Σύλλογο, με αφορμή την απόφασή της να προχωρήσει στη συγκρότηση πολιτικού φορέα. Πέντε από τα επτά μέλη του ΔΣ είχαν προηγουμένως ζητήσει την αποχώρησή της από την προεδρία, εξέλιξη που η ίδια χαρακτηρίζει νομικά άκυρη και ηθικά απαράδεκτη, επισημαίνοντας ότι δεν τηρήθηκαν οι προβλεπόμενες διαδικασίες του καταστατικού.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η Μαρία Καρυστιανού δηλώνει ότι «τα περιθώρια εξαντλήθηκαν» και ανακοινώνει την αποχώρησή της από το Διοικητικό Συμβούλιο, ζητώντας παράλληλα τη σύγκληση Γενικής Συνέλευσης για την εκλογή νέου ΔΣ. Όπως υπογραμμίζει, η απόφασή της δεν αναιρεί τον αγώνα για δικαίωση των θυμάτων, αλλά αποτελεί συνέπεια ενός κλίματος που –κατά την ίδια– δεν συνάδει με τον ιερό σκοπό του Συλλόγου.
Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε μια περίοδο που το όνομα της Μαρίας Καρυστιανού καταγράφεται έντονα και στο πολιτικό πεδίο, με δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι ενδεχόμενη πολιτική της παρουσία θα μπορούσε να αναδιατάξει τον πολιτικό χάρτη. Παρά τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις, η ίδια εμφανίζεται αποφασισμένη να συνεχίσει τον αγώνα για τα Τέμπη, εκτός πλέον του θεσμικού ρόλου που είχε μέχρι σήμερα στον Σύλλογο.
