Πέτρος Παππάς: «Η πολιτική για την αναπηρία δεν είναι ένα κεφάλαιο ενός νομοσχεδίου. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα κράτος κοιτάζει τον άνθρωπο που δεν κινείται, δεν επικοινωνεί, δεν αντιλαμβάνεται ή δεν αντιδρά όπως η πλειοψηφία»
Στην Ολομέλεια της Βουλής τοποθετήθηκε ο Βουλευτής ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής και Υπεύθυνος του Κοινοβουλευτικού Τομέα Εργασίας Ατόμων με Αναπηρία και Ευάλωτων Κοινωνικών Ομάδων, Πέτρος Παππάς, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας για τον Προσωπικό Βοηθό, παρουσιάζοντας τις θέσεις και τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για μια ουσιαστική πολιτική ένταξης, ισότητας και ανεξάρτητης διαβίωσης των ατόμων με αναπηρία.
Ξεκινώντας την ομιλία του, ο κ. Παππάς αναφέρθηκε στον τραγικό θάνατο του 20χρονου Θοδωρή, ενός νέου ανθρώπου στο φάσμα του αυτισμού, επισημαίνοντας ότι πέρα από τη διερεύνηση των ποινικών ευθυνών, η Πολιτεία οφείλει να αναλογιστεί τις δικές της ευθύνες. Τόνισε ότι η εκπαίδευση των σωμάτων ασφαλείας στην αναγνώριση των μη ορατών αναπηριών και στη διαχείριση κρίσεων αποτελεί υποχρέωση ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους, υπογραμμίζοντας ότι «η διαφορετικότητα δεν μπορεί να μετατρέπεται σε θανατική καταδίκη».
Αναφερόμενος στο περιεχόμενο του νομοσχεδίου, υπογράμμισε ότι το ΠΑΣΟΚ προσήλθε στη συζήτηση με διάθεση ουσιαστικής συμβολής, αναγνωρίζοντας τις θετικές παρεμβάσεις που περιλαμβάνονται σε αυτό, όπως η μονιμοποίηση του θεσμού του Προσωπικού Βοηθού, η καθολική Πρώιμη Παρέμβαση και η Κάρτα Αναπηρίας. Ξεκαθάρισε, ωστόσο, ότι οι θετικές αυτές πρωτοβουλίες θα κριθούν από την εφαρμογή τους και όχι από τις εξαγγελίες τους.
Ο Πέτρος Παππάς παρουσίασε συγκεκριμένες προτάσεις βελτίωσης του θεσμού του Προσωπικού Βοηθού, ζητώντας την κατά προτεραιότητα ένταξη όσων είχαν κριθεί επιλέξιμοι κατά την πιλοτική εφαρμογή αλλά αποκλείστηκαν λόγω κλήρωσης, την επανεξέταση του περιορισμού που αφορά την πιστοποίηση αναπηρίας εφ’ όρου ζωής, τη θέσπιση ουσιαστικού δικαιώματος ένστασης και επαναξιολόγησης, καθώς και την εξασφάλιση επαρκούς και μόνιμης χρηματοδότησης, ώστε η υπηρεσία να καταστεί πραγματικά καθολική και να μη στηρίζεται αποκλειστικά σε προσωρινούς ευρωπαϊκούς πόρους.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην ανάγκη η Πρώιμη Παρέμβαση να εφαρμοστεί ισότιμα σε όλη τη χώρα, με ενιαία επιστημονικά πρωτόκολλα, υψηλά ποιοτικά πρότυπα και ουσιαστική συνεργασία των υπηρεσιών υγείας, κοινωνικής προστασίας και εκπαίδευσης. Παράλληλα, υποστήριξε ότι η Κάρτα Αναπηρίας πρέπει να εξελιχθεί σε ένα πραγματικό εργαλείο δικαιωμάτων, που θα περιορίζει τη γραφειοκρατία και θα διασφαλίζει την προστασία των προσωπικών δεδομένων των πολιτών.
Ο Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ αναφέρθηκε ακόμη στις διατάξεις για την εκπαίδευση προσανατολισμού και κινητικότητας των τυφλών, τονίζοντας ότι κάθε σχεδιασμός πρέπει να γίνεται σε συνεργασία με τους ίδιους τους ανθρώπους με αναπηρία και τους θεσμικούς τους εκπροσώπους, εφαρμόζοντας στην πράξη την αρχή «τίποτα για εμάς χωρίς εμάς».
Σχετικά με τις στεγαστικές και δημογραφικές διατάξεις του νομοσχεδίου, επισήμανε ότι η χώρα χρειάζεται ολοκληρωμένη στεγαστική πολιτική και ουσιαστικά κίνητρα για την αντιμετώπιση της δημογραφικής κρίσης, σημειώνοντας ότι αποσπασματικά επιδόματα δεν αρκούν για να συγκρατήσουν ή να προσελκύσουν νέες οικογένειες στις περιοχές που πλήττονται από τη δημογραφική συρρίκνωση.
Ο κ. Παππάς άσκησε επίσης κριτική στις φωτογραφικές διατάξεις που αφορούν τον ΟΠΕΚΑ και στις ρυθμίσεις για τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο, υπογραμμίζοντας ότι η καλή νομοθέτηση, η διαφάνεια και ο σεβασμός των θεσμών αποτελούν αναγκαίες προϋποθέσεις για την εύρυθμη λειτουργία του κράτους. Παράλληλα, κατέθεσε τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ για τα ηλεκτρικά πατίνια και τα προϊόντα κάνναβης, επισημαίνοντας την ανάγκη ολοκληρωμένων πολιτικών πρόληψης, εκπαίδευσης, εποπτείας και αποτελεσματικού ελέγχου.
Κλείνοντας την ομιλία του, ο Πέτρος Παππάς υπογράμμισε ότι το ΠΑΣΟΚ στηρίζει τον θετικό κοινωνικό πυρήνα του νομοσχεδίου, χωρίς όμως να αποδέχεται διατάξεις που υπονομεύουν τη θεσμική λειτουργία και την αξιοκρατία.
Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε:
«Η πολιτική για την αναπηρία δεν είναι ένα κεφάλαιο ενός νομοσχεδίου. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα κράτος κοιτάζει τον άνθρωπο που δεν κινείται, δεν επικοινωνεί, δεν αντιλαμβάνεται ή δεν αντιδρά όπως η πλειοψηφία. Εμείς επιλέγουμε τον δρόμο της γνώσης, της υποστήριξης, της αυτονομίας και της αξιοπρέπειας. Κανείς μόνος. Κανείς αόρατος. Κανένα δικαίωμα μόνο στα χαρτιά.»
