Οι παραιτήσεις υπουργών δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, όμως όταν συσσωρεύονται και συνοδεύονται από καταγγελίες, σκάνδαλα ή αδυναμία παροχής επαρκών εξηγήσεων, η εικόνα για μια κυβέρνηση αλλάζει. Στην περίπτωση της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, η συχνότητα αυτών των αποχωρήσεων έχει ανοίξει συζήτηση για το πού ξεκινά η πολιτική φθορά.
Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις στελεχών που βρέθηκαν στο επίκεντρο της δημοσιότητας και τελικά οδηγήθηκαν σε παραίτηση, είτε για προσωπικούς λόγους είτε επειδή το όνομά τους συνδέθηκε με υποθέσεις που προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Άλλες φορές η αποχώρηση ήρθε μετά από καταγγελίες, άλλες έπειτα από εμπλοκή σε σκάνδαλα και άλλες επειδή κρίθηκε ότι δεν δόθηκαν πειστικές απαντήσεις.
Στην κυβερνητική θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη έχουν καταγραφεί παραιτήσεις για διαφορετικές αιτίες: για την ευθύνη στην τραγωδία στα Τέμπη, όπως ο Κώστας Αχ. Καραμανλής, ή για το «μπάζωμα» του χώρου της τραγωδίας, όπως ο Χρ. Τριαντόπουλος. Στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ενεπλάκησαν, σύμφωνα με το κείμενο, οι Μ. Βορίδης, Τ. Χατζηβασιλείου, Δ. Σταμανίτης, Χρ. Μπουκώρος, Κ. Τσιάρας, Γ. Κεφαλογιάννης, Δ. Βαρτζόπουλος και Χρ. Κέλλας.
Αναφέρονται επίσης η περίπτωση του Α. Διαματάρη, για τίτλο σπουδών που εμφανιζόταν στο βιογραφικό του χωρίς να υπάρχει, του Ν. Μηταράκη, για την απουσία του σε διακοπές εν μέσω καταστροφικών πυρκαγιών, του Μακάριου Λαζαρίδη, για πτυχίο που δεν είχε ακριβώς όπως παρουσιάστηκε, και του Αρίστου Δοξιάδη, με αφορμή καταγγελίες σε βάρος εταιρείας την οποία εκπροσωπούσε. Σε αυτές προστέθηκε και η πιο πρόσφατη υπόθεση του Λάζαρου Τσαβδαρίδη, που επικρίθηκε για την εγγραφή της κόρης του σε ομάδα χάντμπολ, ώστε να εξασφαλίσει μόρια για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση.
Το κείμενο σημειώνει ότι δεν έχουν όλες οι υποθέσεις την ίδια βαρύτητα και πως, για ορισμένες από αυτές, όπως σε σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η δικαιοσύνη έκρινε ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για διώξεις. Ωστόσο, υποστηρίζει πως η συνολική εικόνα δείχνει μια κυβέρνηση της οποίας ο πρωθυπουργός έχει κληθεί επανειλημμένα να αποπέμψει υπουργούς και υφυπουργούς, καθώς τα μέλη της έχουν εμπλακεί συχνά σε παραβατικές ή ενδεχομένως παραβατικές συμπεριφορές.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσει και το πρωτοφανές σκάνδαλο των υποκλοπών, με επίκεντρο το Μέγαρο Μαξίμου και μηχανισμό παρακολούθησης υπουργών, δικαστικών, πολιτικών, ανώτατων αξιωματικών και δημοσιογράφων. Αναφέρεται επίσης στη διασπάθιση του Ταμείου Ανάκαμψης σε «συμβουλευτικές εταιρείες» που μεγάλωσαν με βασικό σκοπό, όπως γράφεται, να δείξουν και την «ευγνωμοσύνη» τους προς την κυβερνητική παράταξη.
Τέλος, γίνεται αναφορά στην άποψη ότι ακόμη και με 30% η Νέα Δημοκρατία είναι η μόνη παράταξη που δικαιούται να κυβερνά, ενώ το κείμενο καταλήγει πως μια κυβέρνηση που έχει «θυσιάσει» τόσους υπουργούς και υφυπουργούς, έχει βρεθεί με δικογραφίες και υπουργούς στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, είναι πιθανό να βρεθεί αντιμέτωπη με τη λαϊκή ετυμηγορία στις επόμενες εκλογές.
